Together we are stronger

Ik blijf me keer op keer verbazen over de hoeveelheid verschillende scheidingsverhalen die er bestaan. Van goede rustige scheidingen tot enorme vechtscheidingen. Als ik mijn verhaal vertel aan iemand zonder gescheiden ouders vinden ze het vaak heftig. Ze vinden me sterk. ‘Jeetje, wat heb jij het lastig gehad als kind. Zelfs simpele dingen waren voor jou niet vanzelfsprekend,’ zeggen ze. Dat klopt, maar de vechtscheiding van mijn ouders was in mijn ogen echt niet de ergste vergeleken met verhalen van andere jongeren.

Gelukkig is het geen wedstrijd. Allemaal hebben we het op ons eigen manier zwaar gehad en sterk leren zijn, sterk moeten zijn, om door te kunnen leven terwijl hetgeen waarop wij bouwden, de reden dat wij bestaan, ineens wegviel.

Ik durfde op school niet te praten over thuis. Ik wilde niet het speciale meisje zijn. Ik vertrouwde mensen niet makkelijk, want ik was bang dat die ook ooit weg zouden vallen. Hierdoor had mijn bonusmama het best zwaar met mijn achtjarige ik. Ondanks al het gedoe thuis bleef ik op school goede cijfers halen, zorgde ik ervoor dat mijn cijfers in ieder geval geen probleem werden. Ik probeerde met mijn puberbrein vooruit te denken en plannen, qua huiswerk, maar ook qua (slaap)feestjes op wisseldagen en ouderavonden.

Ik was sterk. Ik ben sterk. Maar samen, zijn we sterker. Daarom ben ik zo trots op Villa Pinedo en wil ik tegen alle lezers zeggen: je hoeft het niet alleen te doen. Wij zijn er voor jullie!

“Alone we are strong, but together we are stronger”

Malou (23)