Hoi Nicole,
Wat fijn dat je samen met je partner kunt nadenken over hoe je de toekomstige woonsituatie met de kinderen wilt vormgeven.
Ik was een stuk ouder (17 jaar) toen mijn ouders gingen scheidden en hoewel ze niet het model living together apart volgden, bleven wij kinderen (mijn broertje was 2 jaar jonger) wel in “ons” huis wonen. De eerste maanden woonde mijn vader ergens anders, daarna is mijn moeder een aantal straten verderop gaan wonen.
Ik had dus een iets andere ervaring, maar vond het wel heel fijn dat mijn kamer, al mijn spullen en mijn thuis mijn thuis bleef. Er veranderde al zo veel, dat het een fijne houvast was. Ik vond het wel belangrijk om te weten waar ik aan toe was — voordat mijn vader verhuisde, woonden mijn ouders nog samen terwijl ze in sommige weken probeerden hun relatie te repareren, terwijl in andere weken ze er klaar mee leken te zijn. Dat was verwarrend en ik zou meer duidelijke/gemeenschappelijke boodschap van mijn ouders in dat stadium gewaardeerd hebben.
Ook is belangrijk om na te denken over eventuele nieuwe partners en hoe daar mee omgegaan wordt/zal worden. Mijn vader had een vaste nieuwe partner die na een tijdje ook langskwam. Als mijn moeder ook (deels) bij ons had gewoond, denk ik dat dat voor meer spanning thuis gezorgd zou hebben.
Ik weet natuurlijk niet of er in jouw situatie spanning zou zijn en hoe die zich zou uiten. Dat kan van te voren moeilijk te bepalen zijn, maar het is denk ik goed om te weten hoe jij en je partner daarin staan, om in te schatten of het woonvorm is die op lange termijn bij jullie past. Blijf met elkaar, en ook met je kinderen, in gesprek over hoe het werkt. Je kunt altijd je koers aanpassen.
Ik vind het fijn om te lezen dat jullie daarin denken aan de woonomgeving van de kinderen en wens jullie in ieder geval veel succes!
Liefs,
Rose
0