Het botst tussen mijn dochter en partner

Hey Marlien, Dank voor jouw vraag! Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 13 was en toen waren er al nieuwe partners in beeld. Ik woonde bij mijn moeder en daar kwam binnen een jaar haar nieuwe partner bij wonen. Dit ging voor mij erg snel en ik vond dit erg lastig, want ik moest wennen dat ik mijn vader veel minder ging zien, dat mijn ouders uit elkaar gingen, er komt een vreemde in huis wonen, ik zat midden in mijn pubertijd, had geen behoefte aan een nieuwe vaderfiguur die veel ruimte innam.. dat zorgde voor niet altijd een gezellige stemming thuis en botste dus ook met hem. Mijn moeder had ook niet aan mij gevraagd of ik het OK vond dat haar nieuwe partner bij ons in huis kwam wonen, daar was ik boos over. Het voelde echt alsof alles me maar overkwam en mijn ouders niet met me bezig waren. Ik voelde me echt niet gezien en gehoord. Tegelijkertijd gunde ik ook dat mijn moeder blij was met haar nieuwe partner, ik had natuurlijk gezien hoe ongelukkig ze was geweest met mijn vader, dus ik voelde me ook een rot dochter dat ik eigenlijk liever wilde dat de nieuwe partner er niet was. Niet elke situatie is hetzelfde, natuurlijk, maar ik had het fijn gevonden als mijn moeder wat vaker naar me had geluisterd. En had gevraagd hoe het met mij gaat, wat ik misschien anders zou willen. Ze had dan niet meteen alles hoeven oplossen, maar ik had het fijn gevonden als ze écht eens bij me had ingecheckt. Ook had ik het fijn gevonden als we niet álles met de nieuwe partner moesten gaan doen. Mijn moeder was verliefd op hem, ik niet, ik hoefde niet zoveel bij hem te zijn natuurlijk! Als ik terugkijk zie ik wel hoe de nieuwe partner van mijn moeder na een tijdje door kreeg dat hij vooral ruimte voor mij moest maken en mij het tempo moest laten aangeven. Ik herinner me dat hij zonder wat te zeggen thee kwam brengen toen ik huiswerk maakte boven, of dat hij vroeg hoe mijn hockeywedstrijd ging. En niet meer dan dat. Ik denk dat hij op die manier hij me de ruimte wilde geven, maar wel wilde laten weten dat hij geïnteresseerd was. Dat vond ik fijn. Misschien een beetje lang antwoord, Marlien, maar hoop dat je er wat aan hebt! Groetjes, Farah

Hey Marlien, wat goed dat je een berichtje hebt achtergelaten! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 15 was en ze kregen allebei daarna verschillende nieuwe partners. Ik vond het niet altijd even makkelijk met hun nieuwe partners en kon soms ook flink met hun botsen. Bij mij kwam het altijd ergens vandaan. Soms omdat ik niet lekker in m'n vel zat. Soms omdat ik nog heel erg moest wennen aan een partner, ook al was die al wat langer in the picture. Soms omdat ik boos was dat mijn ouders gescheiden waren en ik hier (zelfs nu 8 jaar later) best vaak last van had of mee te maken had. Soms omdat ik me niet goed kon verplaatsen in de partner. Of soms omdat ik ook de tijd 1-op-1 met een ouder miste. Of het moeilijk vond om hen samen te zien. Het had mij heel erg geholpen als mijn ouders aan mij gevraagd hadden wat ik nodig had, wat ik voelde of wat me dwars zat. Ik vond het toen zelf nog te moeilijk om hierover te beginnen. En ik was bang om m'n gevoelens te delen, want wat als een van m'n ouders boos werd of het niet zou begrijpen? Misschien is het een goed idee om een keer samen met je dochter iets leuks te doen en dan op een laagdrempelige manier in te checken bij haar. Hoe voelt ze zich en wat heeft ze nodig? Geef haar het vertrouwen dat je er voor haar bent en niet boos wordt. Dat ze alles mag zeggen en dat je samen een oplossing zoekt. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal en dat iedereen zich snel wat fijner voelt. Liefs Noor