We zijn veranderd

Lieve Anoniem, Bedankt voor je berichtje. Allereerst wil ik graag zeggend dat je jouw situatie heel helder hebt beschreven en dat is heel goed! Het is heel erg vervelend als je ouders nare dingen over elkaar zeggen en jij hier altijd naar moet luisteren. Wel heel goed om te lezen dat je jouw vader graag gelukkig ziet en dat je ziet dat zijn vriendin hem gelukkig maakt. Ouders die nog heel erg boos zijn op elkaar, praten vaak slecht over hun ex en dat doen ze vaak tegen de kinderen. Dit is iets waar ik als kind ook heel erg veel last van heb gehad. Ik denk dat het zal helpen als je met allebei je ouders eens rustig gaat zitten en ze uitlegt dat jij er teveel last van hebt dat ze slechte dingen over elkaar zeggen. Je kunt aangeven hoe jij je daardoor voelt en dat het je bijvoorbeeld heel erg verward. Ik vond en vind het nog steeds af en toe heel moeilijk om mijn grenzen aan te geven bij mijn ouders, omdat je je heel snel schuldig kunt voelen als kind. Maar ik denk dat het uiteindelijk heel goed is als je van tevoren goed nadenkt over wat je wilt zeggen. Schrijf het zo nodig op een blaadje en haal het erbij tijdens het gesprek. Nog en tip is om je ouders de open brief te geven, Deze brief is geschreven aan alle gescheiden ouders. Het kan je ouders er misschien bij helpen om door jouw ogen naar de situatie te kijken. Hierdoor kunnen zij jou ook beter begrijpen. Klik op de volgende link voor de brief: http://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ Hopelijk zul je wat hebben aan mijn tips ! Veel liefs en succes, Mehtab

Hoi, Wat goed dat je hier je berichtje plaatst, en heel fijn dat je alles duidelijk vertelt. Ik lees dat je moeite hebt met je ouders die negatief over elkaar praten en dat je voelt dat je vader veranderd is. Ik begrijp je heel goed, zelf kom ik ook om het weekend bij mijn vader en dan voelt dat niet als thuis. Sinds hij met mijn stiefmoeder is is hij net als jouw vader voor mijn gevoel veranderd. Ik heb het altijd al lastig gevonden om een gesprek aan te gaan met mijn vader hierover. Gelukkig is hij hier ooit zelf over begonnen en toen vertelde hij dat hij inderdaad is veranderd, maar dat hij dat juist fijn vindt en hij zei dat hij veel leert van mijn stiefmoeder. Misschien als je er met je vader over praat dat hij dan ook kan uitleggen waar dat vandaan komt, en dan kan jij ook vertellen hoe jij je daarbij voelt. Het is toch het beste om over dat soort dingen te praten, anders verandert er nooit iets! Als je je niet thuis voelt dan kan dat ook heel lastig zijn. Ik voel me nog steeds niet helemaal thuis bij papa, maar het is wel beter nu ik mijn kamer veranderd heb. Voorheen was het kaal en ingericht door mijn stiefmoeder, maar nu ik het persoonlijker heb gemaakt is het al een stukje beter. Hopelijk werkt dat ook voor jou. Over het negatief praten van je ouders heb ik gelezen dat je het al eens hebt aangegeven en dat er niet veel veranderde. Dat is vervelend, dat begrijp ik helemaal. Ouders vergeten vaak in hun woede dat jij dat soort dingen helemaal niet wilt horen. Daarom is het goed om het toch nog een keer aan te geven. Spreek misschien ook met ze af dat jij er iets van gaat zeggen op het moment zelf, dan weten ze dat en kunnen ze zich eraan aanpassen. Ik las ook dat je je wel eens alleen voelt omdat je broer en zus niet meer zo vaak ziet. Dit is natuurlijk heel jammer, maar ik las dat je wel goed kunt praten met je zus. Ik denk dat het misschien goed is om weer eens met haar af te spreken om erover te praten, ik vind altijd dat het heel erg oplucht als ik mijn gevoelen kwijt kan. Hopelijk voel je je dan minder alleen en ben je dan wat gelukkiger. Laat je niet gek maken, en blijf focussen op de leuke dingen! Liefs, Amélie Ps.deze open brief kun je eventueel aan je ouders laten lezen als je met ze praat over de situatie: http://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/