Mijn vaders kant?

Hi Lara, Wat fijn dat je ons forum gevonden hebt. We helpen je graag. Toen ik je berichtje las moest ik meteen aan dit filmpje denken: http://www.villapinedo.nl//papa-kortfilm-over-ouderverstoting/ Het wachtwoord voor het bekijken van het filmpje staat erbij: tervuren. In dit filmpje praat de moeder van dit meisje steeds heel negatief over haar vader totdat dit meisje op een gegeven moment alle negatieve dingen die haar moeder vertelt, gelooft en haar vader helemaal niet meer wilt zien. Herken jij je hier ook in? Misschien heb ik het wel helemaal mis hoor. Laat je nog even van je horen? Liefs Margalith

Hey Lara, Dankjewel voor je berichtje, wat is jouw situatie herkenbaar! Mijn ouders zijn ook uit elkaar gegaan doordat mijn vader een nieuwe relatie had. Daardoor hebben mijn broer en zus besloten om geen contact meer met hem te hebben, terwijl ik hem nog wel zag vanwege de sport. Als ik dan thuis was dan kon/kan ik niet rustig mijn verhaal kwijt omdat mijn moeder en zus best wel oordelen klaar hadden en niet echt naar mij luisterden maar vooral bezig waren met hun eigen “pijn/gevoel”. Nu tien jaar later is het nog steeds heel lastig om tegen m’n moeder te zeggen wanneer ik met m’n vader af ga spreken. Toch is het wel belangrijk dat jij gewoon met je vader af blijft spreken als jij dat diep van binnen wilt. Het is jouw leven en het is belangrijk dat jij met de mensen omgaat waarmee jij dat wilt en bij wie jij je op je gemak voelt. Wat andere mensen daarvan vinden moet je je niet aantrekken. Dit kan af en toe heel moeilijk zijn, zeker als het om je moeder en zus gaat. Heb jij wel eens op een rustig moment met je zus over de situatie gesproken? En gevraagd waarom zij geen contact meer heeft? Ik heb een keer met mijn zus zo’n gesprek gehad en dit was achteraf heel erg fijn, daardoor vind ik het nu makkelijker om ook mijn verhaal kwijt te kunnen. Ook al begrijpt ze mijn gevoel nog steeds niet helemaal. Je kan dit gewoon eens rustig aan kaarten wanneer het moment voor jou goed voelt. Wat betreft je diploma uitreiking, mijn vader is op geen een schooluitreiking van mij geweest. Dit heb ik besloten omdat ik anders helemaal zou stressen, en helemaal ging denken zoals jij nu doet. Op die manier zou een dag, die eigenlijk in het teken van jou moet staan, gaan draaien om andere mensen. Maar jij moet gewoon kunnen genieten van jouw moment, want dat heb jij verdiend. Tuurlijk vond mijn vader het jammer, maar hij heeft er wel begrip voor gehad en achteraf hebben we samen nog een keer een taartje gegeten om het te vieren. En wat je zegt over je rijbewijs, vragen kan toch altijd? Je kan het er altijd over hebben en zien hoe het loopt. De manier waarop je moeder het brengt vind ik iets minder, zeker als je zus zich er ook nog inmengt. Maar daar merk je dat zij nog veel emoties hebben. Hopelijk heb je hier iets aan, veel sterkte! Mochten we nog iets kunnen doen, dan kun je altijd een berichtje sturen. Liefs, Isabel

Hoihoi Isabel, Heel erg bedankt voor je reactie! Ik vond het fijn om het te lezen en ik voel me nu toch wat beter! En fijn om te lezen dat jij mijn verhaal herkende Liefs Lara

Hee Margalith, Fijn dat je hebt gereageerd. Ik herken mezelf er een klein beetje in. Maar totaal niet het deel dat de moeder de vader belt, want mijn ouders hebben totaal GEEN contact.. maar ik zag wel een paar herkennende punten, dat zeker. Bedankt voor je reactie! Liefs Lara