Ik heb er geen invloed op

Lieve Merel, Bedankt dat je jouw verhaal met ons wilt delen. Ik snap dat onduidelijkheid niet fijn is. Mijn vader en stiefmoeder bleven bij elkaar, zodat ik mijn middelbare school kon afmaken. Super lief, maar het bracht ook de nodige onzekerheden, spanningen en ruzies in huis met zich mee. Is het voor jullie een idee als jullie met zijn allen gaan praten en een soort planning maken? Dus over hoe het nu verder gaat en wanneer je vader bij jullie thuis is. Zo weet iedereen waar hij/zij aan toe is. Hiervoor kan jij ook een idee schrijven, zodat er naar jouw geluisterd wordt en wat meer rekening wordt gehouden. Toen ik 18 jaar was, stond mijn leven ook helemaal op zijn kop. Ik ben nog nooit zo vaak verhuisd in zo'n korte periode. Daarnaast ging ik ook gewoon school en had ik veel examens. Heb je al eens met jouw mentor of vetrouwenspersoon van school hierover gepraat? Misschien heeft een van hun een oplossing, waardoor je minder stress krijgt. Praat je er over met iemand uit je directe omgeving, bijvoorbeeld met een goede vriendin? Ik snap dat het soms vervelend is om het aan vriendinnen te vertellen die niet in hetzelfde situatie zitten, maar toch lucht dat op. Hun kijken er met een andere blik tegenaan en kunnen hun mening vertellen. Probeer eens van iets negatiefs iets positiefs te maken. Misschien kan iemand je erbij helpen. Ga eens een grappige film kijken of ga een hobby doen waar je je altijd prettig bij voelt. Als laatste tip: Trek de scheiding niet te veel naar jezelf. Het is namelijk iets tussen jouw ouders. Ik hoop dat je iets aan deze tips hebt, stuur anders gerust nog een berichtje. Liefs en succes! Eva

Hoi Merel, Bedankt voor je berichtje op ons forum! Slim om een berichtje te sturen als je even niet meer weet wat je moet doen. Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt. Mijn moeder en haar toenmalige vriend hebben er ook een jaar over gedaan om een uiteindelijke beslissing te maken. Op een dag vertelden ze dat ze uit elkaar gingen, maar een aantal weken later wilden ze het toch weer proberen. Toen bleek dat het toch niet ging werken, was het weer uit. Paar weken later aan en ga zo maar door. Ik werd er helemaal gek van! Ik snap daarom ook heel goed dat je daar somber van wordt, dat is helemaal niet raar. Zoals je zelf zegt, kan je er geen invloed op uitoefenen en dat maakt het ook zo lastig. Je kunt er niets aan doen dat zij onrust creëeren door elke keer het weer opnieuw proberen. Daarom voel je je waarschijnlijk ook onwijs machteloos. Wel kan je proberen om het jouw stemming zo min mogelijk te laten beïnvloeden. Dit klinkt nu super makkelijk, dat weet ik. Probeer zoals Eva al aangaf er met mensen over te praten. Ook is het inderdaad slim om er met mensen op school over te praten, zodat ze daar weten dat je je thuis misschien niet zo goed kan concentreren. Ook kan het helpen om bij je ouders aan te geven dat het niet fijn voor jou is. Daarnaast denk ik dat het heel goed zou kunnen helpen om een soort dagboekje bij te houden en alle dingen waar je stress over hebt, op te schrijven. Soms helpt dit. Ik wens je heel veel sterkte! Liefs, Lynn