Hoe kan ik hiermee omgaan?

Hoi Gwen, Dank je wel voor het delen van je verhaal en je vraag op dit forum! In de reactie hieronder heeft Thijs op een mooie manier zijn tips omschreven. Graag wil ik je iets anders meegeven. Een stukje van mijn verhaal. Toen mijn ouders uit elkaar gingen, heeft mijn vader ook geen handige dingen gedaan of gezegd. Ik trok daarom, net zoals jij, naar mijn moeder toe. Ik kon niet eens zeggen dat ik boos of verdrietig was op papa, ik praatte gewoon niet echt met hem. Zeker niet over de scheiding. Dat vond ik heel spannend, dus deed ik het niet. Als ik mijn verhaal met vriendinnen deelde, vertelden zij mij altijd: 'Ben je niet boos?', 'Ik zou hem echt niet kunnen vergeven!' of 'Ik wist niet dat je vader zo onaardig was.' Ik snap hun reacties wel. Soms doen ouders stomme dingen, helaas. Al helemaal als het gericht op jou is, zoals de opmerking die je vader maakte in jouw verhaal. Wat ik van mijn moeder heb geleerd, is dat hoe hij als vader naar mij was, eigenlijk altijd lief en aardig was. Dit staat (in mijn ogen) los van wat hij in de scheiding heeft gedaan. Hij heeft in de scheiding nare dingen gedaan, vooral als partner van mijn moeder. Dat was niet gemeen tegen mij bedoeld. Mijn vader deed mij pijn als hij ruzie met mijn moeder had, maar dat was niet richting mij bedoeld. Ik was, maar ben nog steeds, niet boos op mijn vader. Ik praat meer met hem, maar niet vaak over de scheiding. Daar heb ik zelf geen behoefte aan. Daarnaast, is er voor mij niets dat ik hem moet of zou moeten vergeven. Lieve Gwen, ik wilde je graag mijn verhaal vertellen omdat ik iemand heb gemist die een beetje zoals ik dacht. Mensen begrepen mij niet echt. Nu soms nog steeds niet. Dat is ook oke. Misschien heb je niets aan mijn verhaal, want ik weet niet hoe het voor jou is en wat er verder tussen jou en je vader is gebeurd. Terug naar jouw verhaal: Als jij het gevoel hebt dat je je vader moet vergeven voordat je goed met hem om kunt gaan, raad ik net als Thijs aan om met hem het gesprek te openen. Zeg wat je pijn heeft gedaan. Alleen je vader kan dan zijn kant van het verhaal vertellen. Ik denk dat vergeven kan beginnen als mensen meer begrip hebben voor elkaar. Maar wil je dat niet? Heb je daar geen behoefte aan? Wil je hem niet vergeven of wil je het gesprek (nog) niet aangaan? Dan heb ik de tip om ook te denken aan de leuke kanten, die je vader misschien heeft. Wellicht kun je vanuit daar, de relatie opbouwen met je vader die je graag wilt hebben. Behoefte om meer te praten met iemand in een soortgelijke situatie? Weet dat we ook buddy's hebben, die er voor jou zijn om verder mee te kletsen. Ik hoop dat je mijn verhaal niet te warrig vond. Ik wens je heel veel kracht! Liefs van Anne