Iedere zondag

Lieve Olivia, Bedankt voor je berichtje op het forum! Wat een vervelende en moeilijke situatie, en wat verwoord je het goed. Je hebt denk ik al best veel dingen geprobeerd dus denk ik dat het voor jou alleen maar frustrerender wordt dat je hen niet kan bereiken met je mening. Toch probeer ik je nog wat advies te geven waar je hopelijk wat aan hebt! Durf je te praten met iemand in je omgeving over dit onderwerp? Misschien met je moeder of je 'stiefvader', trouwens leuk om te horen dat je het zo goed met hem kan vinden! Of misschien kun je met iemand praten op school? Je mentor of een andere docent? Zij kunnen je helpen je ouders te bereiken, zodat ze je misschien beter gaan begrijpen! Je kan je gevoel ook opschrijven en in een briefvorm aan ze geven. Ik denk dat het belangrijk is dat ze op de hoogte worden gesteld van je gevoel, dat ze je nu nog niet goed begrijpen. In je evt gesprek of brief zou je misschien kunnen zeggen wat je ook in je berichtje zegt, en dat je door dingen, zoals de katten die niet vaak naar buiten mogen, je niet fijn voelt bij ze thuis. Heel veel succes en liefs, Emmeline

Hey Olivia, wat ontzettend balen dat je het zo voelt. Ik heb een beetje hetzelfde. Een hele tijd voelde het als een 'moetje' om naar papa te gaan. Het voelt alsof alles wat je doet verkeerd is en dat je je leven op stop moet zetten als jij daar bent. Maar Olivia, dat is niet zo. Dat mag je ook best aan hun vertellen, En als je dat niet durft schrijf je het op in een brief. Je hoeft niet alleen maar rekening met hun te houden, tuurlijk zij hebben een ander leven dan jij. Maar dat betekent niet dat jij per se alles moet doen wat zij willen. En huiswerk moet ook gewoon gemaakt worden. Daar is niets aan te doen. Zo te horen voelt het ook gewoon meer alsof je echt je best doet. Het is vervelend als dat niet wordt gezien. Bespreek dit met hun. Zij willen dat natuurlijk ook niet. Maar als zij niet weten wat je voelt, kan er ook niets veranderen. Mijn advies is dus: praat er met hun of iemand anders over en/of schrijf het op in een brief. Je komt er wel doorheen :)

Hoi Olivia, Ik weet wat je bedoelt.... Toen ik 2 was waren mijn ouders ook uit elkaar gegaan. Ik woon bij mn moeder en ik ging eigenlijk om het weekend naar mijn vader. Je ziet het waarschijnlijk al aankomen, ik ga bijna nooit meer naar mijn vader. Ik vind het daar niet leuk en heb daar niks te doen. Ik haat zijn vriendin ook echt heel erg. Ze hebben ook al een kind van 10. De enigste die ik daar aardig vind zijn mijn vader en mijn stiefbroer. Ik zit al die tijd met zo'n gevoel dat ik helemaal nooit meer naar mijn vader wil gaan maar dat durf ik niet te zeggen...