Kennen jullie mij nog?

Hallo Liz, Wat een duidelijk bericht. Ik hoop dat dit onder de ogen komt van veel ouders. Wat goed van je dat jij door de moeilijke situatie je zusje zo steunt! Blijf dat vooral doen daar kunnen jullie samen kracht uit halen. Probeer ook je moeder te steunen nu zij er alleen voor staat. Praat met je vader en met je moeder over de onderwerpen die je dwars zitten. Wie weet krijgen ze dan een ander inzicht om dingen te veranderen en als dat niet zo is leg dan niet de schuld bij jezelf. EEN SCHEIDING IS NOOIT DE SCHULD VAN DE KINDEREN. Probeer samen met je zusje te focussen op de positieve dingen die jullie hebben en kunnen doen. Succes en veel liefs, Jonathan

Hoi Liz, Wat knap dat je dit zo hebt opgeschreven! Dat lucht vast op. Je verwoord het ook prachtig. Ik denk dat veel kinderen zich herkennen in jouw gevoel dat ze niks wordt gevraagd. Ik heb dat vroeger ook wel gevoeld, dat je nergens over mee mag praten en jouw ideeën niet worden meegenomen in beslissingen. Des te beter dat je hier over durft te praten! Misschien durf je deze brief ook wel aan je ouders te laten lezen, wie weet opent het hun ogen en kunnen ze er wat aan doen. Maar ik snap dat dat wel heel eng kan zijn en dat je misschien het gevoel hebt dat ze het toch niet zullen snappen. Maar niet geschoten is altijd mis. Sowieso is schrijven een goeie manier om je gevoelens te uiten dus blijf dat vooral doen! Groetjes, Sophie