wil mama niet zien

Hee Demi, Dankjewel voor je berichtje op ons forum! Wat erg voor je dat je zoveel rottige situaties hebt moeten meemaken. Ik kan mezelf voorstellen dat je hier veel verdriet van hebt gehad. Wel vind ik het super fijn om te horen dat je het nu leuk en rustiger hebt bij je vader. Ik kan mezelf voorstellen hoe je je voelt. Ik wilde toen ik jou leeftijd had ook geen contact met een van mijn ouders, alleen in mijn geval was het mijn vader. Het voelde niet goed en ik wilde liever dat het gewoon bleef zoals het was, namelijk alleen een band en contact met mijn moeder. Net als jouw vader zei mijn moeder destijds dat het misschien beter was voor mij als ik wel contact zou hebben met mijn vader. Ik heb er toen voor gekozen om dan toch maar contact te hebben met hem, maar eigenlijk tegen mijn wil in. Ik heb sinds kort weer afstand genomen omdat het contact met mijn vader mij vooral pijn en verdriet deed in plaats van dat ik het leuk vond. Wat ik hiermee wil zeggen is dat het heel belangrijk is dat jij op je eigen gevoel vertrouwd en dat je doet wat goed voelt voor jou! Misschien is het een idee dat je aan je vader uitlegt dat je al het vertrouwen in hem hebt en dat je denkt dat hij het alleen kan. Vertel hem daarnaast ook wat je precies voelt en wat er door je heen gaat als je naar je moeder moet. Ik denk dat hij je dan heel goed begrijpt, volgens mij is het namelijk een heel lieve vader (zo schrijf je in ieder geval wel over hem :D)! Verder geef je aan dat je vader het lastig vindt om over de situatie met je moeder te praten omdat hij veel hij meegemaakt, dit begrijp ik goed. Wel kan ik mezelf voorstelen dat jij misschien wel de behoefte hebt om over sommige dingen te praten, want wat jij hebt meegemaakt is ook niet niks. Dus, als je het fijn vindt om met iemand te praten dan kan je misschien naar de schoolmaatschappelijk werker gaan of naar iemand anders bij wie jij je prettig voelt. Natuurlijk mag je ook altijd hier vertellen of advies vragen als je er eventjes niet uit komt! Lieve Demi, heel veel sterkte de komende tijd! Groetjes, Nina

Beste Demi, Bedankt voor jouw berichtje! Als ik eerlijk mag zijn vind ik het heel erg rot voor je! Ik zou het heel erg vinden als ik in jouw situatie zou zitten. Ik begrijp het helemaal dat jij jouw moeder liever even niet ziet, ik vind het heel erg begrijpelijk. Het heeft voor jou, denk ik, heel veel indruk gemaakt wat er is gebeurd. Ook begrijp ik het helemaal dat jij liever hebt dat jouw vader over jou beslist. Heb je het wel eens met jouw vader hierover? Als ik het zo lees heb jij een heel goede band met jouw vader, erg mooi om te horen! Vertel jouw vader eens hoe jij erover denkt en dat jij het niet prettig vindt dat jouw moeder meer over jou te zeggen krijgt. Ik zou ook vooral aangeven hoe jij je hierbij voelt. Als jouw vader weet dat jij je er echt niet prettig bij voelt dat jij jouw moeder weer gaat zien, dan kan hij daar ook rekening mee houden. Als je het prettig vindt om met iemand anders over de situatie te praten en om advies te vragen, moet je dit ook zeker doen. Het kan heel goed zijn om er met iemand over te praten die jij in vertrouwen neemt, bijvoorbeeld jouw opa of oma, jouw meester of juffrouw, of misschien de moeder of vader van een van jouw vrienden en vriendinnen. Misschien kunnen zij jou juist een zeer goed advies geven, omdat zij jou beter kennen. Zo kun je bij verschillende mensen om advies vragen en misschien kan iemand jou wel heel goed helpen. Ik wens jou heel veel succes en sterkte, en vooral veel positiviteit toe! Groetjes, Aron

Hoi Demi, Wat een heftig verhaal! Dapper dat je dit wilt delen en zo te horen is het ook wel goed om je hart te luchten. Wat ontzettend heftig ook dat je moeder borderline heeft en is weggelopen. Zelf heb ik ook ervaring in mijn omgeving met borderliners en dat kan erg zwaar zijn. Ik kan me voorstellen dat het nog moeilijker is als het om je moeder gaat. Zoals Nina en Aron ook al schreven, is het misschien een goed plan als je tegen je vader op een rustige manier vertelt waarom je geen contact meer met je moeder zou willen hebben en dat je later als je er weer aan toe bent, misschien zelf wel weer contact zou kunnen opnemen. Hij zou jou volgens mij als geen ander kunnen begrijpen, omdat hij al die jaren met jouw moeder heeft geleefd. Ik denk dat hij ook een beetje bang zou kunnen zijn om je moeder pijn te doen om haar jou 'te ontnemen', dat hij zo snel niet weet wat goed voor jullie is. Daarom is open communiceren echt een aanrader. Eerlijk tegen elkaar zijn. Zeg hem dat het voor hem misschien wel verstandig is om ook met iemand te praten. Een psycholoog ofzo. Dat geeft hem wellicht wat meer kracht in de situatie. Wat jou betreft: praten heeft mij tijdens de scheiding heel erg geholpen. Het is niet niks wat jij allemaal meemaakt, dus misschien is het een goed plan om tijdens dit hele gebeuren begeleiding te krijgen van een psycholoog. Die kan je helpen om met de frustraties om te gaan en bovendien kan hij/zij je dan helpen met het omgaan met je moeder en je gevoelens daarover. Veel sterkte de komende tijd! Liefs, Femke