Huilen over situatie papa en mama

Hee lieve Stijn, Wat goed en knap van je dat je je dit hier hebt gedeeld! Hopelijk kan ik je een beetje helpen met het delen van mijn eigen ervaring. Ten eerste wil ik graag zeggen dat ik het helemaal met je eens ben dat het stoer is dat je bij mama hebt uitgehuild. Voor veel mensen is het veel moeilijker om wel te huilen dan alle emoties weg te stoppen. Hiermee help je jezelf enorm! Het is hartstikke logisch dat het soms even niet goed met je gaat. Ik deed ook altijd alsof het allemaal prima ging en alsof ik er niet zoveel last van had dat mijn ouders waren gescheiden. Dan was ik vooral bezig met het troosten van mijn moeder en ervoor zorgen dat mijn broertjes vrolijk waren. Maar ook met mij ging het wel eens niet goed. Het is dan soms lastig om dit met je ouders te bespreken. Ik vond het dan vaak fijn om met iemand te praten die helemaal buiten de situatie staat. Misschien helpt dit ook voor jou! Dit kan bijvoorbeeld ook een vriendje van je zijn. Ik hoop dat je hier wat aan hebt! Liefs, Florine

Lieve Stijn, Wat super goed van je dat je hier een berichtje hebt geschreven op het forum. En je zegt het zelf al: wat ben jij dapper! Het is helemaal niet raar dat veel dingen je dwars zitten. En dat je de situatie tussen papa en mama moeilijk vindt. Ik denk dat alle kinderen van gescheiden ouders het er moeilijk mee hebben. Mijn ouders zijn ook gescheiden, en ik voel me daar soms ook nog erg rot over. Maar wat knap van jou Stijn, dat je gewoon lekker bij mama hebt uitgehuild. Ik hoop dat dat fijn was! Je hoeft je ook nooit te schamen als je je verdrietig voelt of als je even wil huilen. Dit is namelijk heel normaal! Je zegt dat je niet zo vaak over de situatie praat. Is dit iets wat je graag zou willen? Het als al super fijn dat je bij mama terecht kan. Misschien kun je ook nog met anderen erover praten? Met papa, met opa of oma, of met een juf of meester? Ook mag je altijd op dit berichtje reageren! Ik wens je veel succes lieve Stijn! Liefs, Liza

Lieve Stijn, Dank je wel dat je hier je gevoel hebt gedeeld. Ook dat is heel dapper van je! Je kunt van alles voelen, dus het is voor jezelf alleen maar fijn dat je dat bij je moeder kan uiten. Ik herken wat je zegt. Vaak als er iets was thuis, dan hield ik me groot. Anderen konden niet echt aan mij merken dat me iets dwars zat. Ik probeerde vrolijk te blijven en anderen te helpen, ondanks dat ik me soms helemaal niet zo vrolijk voekde. Maar, juist daarom is het super dat je dat wel af en toe op. Hoe voelt dat voor jou? Lucht dat een beetje op? Verder is het misschien fijn dat je over je gevoel met iemand kan praten. Dat kan met iemand, bijvoorbeeld met een vriendje of vriendinnetje. Nogmaals super dat je je verhaal hebt gedeeld. Laat je ons weten hoe het met je gaat? Ik hoor graag hoe het is. Liefs, Gabriël

Beste Stijn, Je bent zeker dapper om dit bericht te schrijven en te huilen bij je moeder wanneer je verdrietig bent. Zoals jij zelf ook schrijft. Vaak zeg ik wel dat het goed met mij gaat, maar dat is niet altijd zo. Dat soort momenten heb ik ook gehad. Alleen voelde ik me altijd beter als ik het toch tegen iemand had verteld. Vaak was dat mijn moeder, maar ik heb ook weleens gesproken met mijn oma of opa. Je schrijft ook dat je veel dwars zit, maar je weet niet goed wat je dwars zit. Dat hebben ook veel mensen, maar soms heb je geen idee wat het kan zijn. De gevoelens komen en gaan en op een gegeven moment, dan weet je hoe je ermee om moet gaan. Mocht je een moment hebben dat je weer weet wat je dwars zit, dan kan je altijd een berichtje achterlaten op dit forum en kunnen we jou tips geven. Je hoeft het namelijk niet alleen te doen. Groetjes, Robbert

Ik zie me hier zelf ook in gister heb ik ook heel erg op de bank gehuild en toen hoorden me moeder dat en toen zei ze wat is er? en toen zei ik hoe ik me voelden Groeten juleano