Verdrietig

Beste Roos, Bedankt voor je bericht. Ik zal je proberen advies te geven vanuit mijn eigen ervaringen en gevoelens:) Ik herken heel erg wat je zegt. Vlak na de scheiding was ik wel een beetje verdrietig, maar het drong niet echt tot me door. Het is ineens zo'n enorme verandering als één van je ouders uit huis gaat, maar toch voelt dat niet zo. Het gaat allemaal heel snel. Je kunt het een beetje vergelijken met iemand die overlijdt. In het begin komt het als een verrassing aan, het wordt ineens 'in je gezicht' gezegd. Maar pas later komen de herinneringen weer boven, als je bijvoorbeeld iets aan het doen was wat je vroeger met diegene ook vaak deed. Dat komt vaak pas na vele maanden of een jaar (soms pas na twee jaar). Dat heb jij nu ook bij de scheiding van je ouders. Pas nu je moeder aan het daten is met een andere man, merk je pas hoe veel er veranderd is en hoe gek dat is. Dat is gewoon pijnlijk, het liefst wil je dat alles net als vroeger was. Heb ik ook gehad, zelfs nog na twee/drie jaar na de scheiding;) Nu, vijf-zes jaar erna, heb ik super goed contact met de nieuwe partners van mijn ouders. Ik heb alles geaccepteerd zoals het is, en gun ze al het geluk van de wereld in de liefde. Het gaat erom dat je ouders weer gelukkig worden. Mijn vader bijvoorbeeld straalt altijd als zijn vriendin er is. Dat vond ik in het begin heel raar en soms nog steeds wel een beetje, maar ik denk nu vooral: wat ontzettend fijn voor hem! Het is een kwestie van tijd, beste Roos. Je moet alles rustig verwerken. Dit heb ik gedaan door uiteindelijk naar de psycholoog te gaan toen ik me erg rot voelde. Zij leerde me nieuwe dingen en gaf me de tijd en ruimte om alles uit te leggen. Dat was veel fijner dan dat ik had verwacht van tevoren. Misschien is dat een idee. Ook helpt het enorm om te doen wat je leuk vindt en je daarop te storten, zoals sporten, hobby's, je best doen op school, enzovoort. Het heeft gewoon tijd nodig, zo simpel is het. Het is een grote verandering om jou heen. Wel kun je altijd even aangeven dat je het moeilijk hebt als je vader of moeder telkens met een nieuwe liefde binnenkomt. Dan snappen zij dat jij tijd nodig hebt en misschien een beetje afstand wil. Verder is het gewoon heel raar dat het zo kan lopen, maar uiteindelijk is dat het leven. Zo gaat het soms, hoe gek het ook blijft. Mensen ontmoeten nieuwe mensen en krijgen andere, nieuwe gevoelens;) Ik wens je heel veel sterkte en succes de komende tijd. Zolang je ouders maar fijne, leuke mensen ontmoeten en gelukkig worden, dat is het belangrijkst. Want dan ga jij je ook beter voelen en kun je het sneller verwerken. Liefs, Yannick

Dag Roos, Bedankt voor het delen van je gevoelens. Ik begrijp dat het heel moeilijk is als je ouders uit elkaar gaan en je nog vrij jong bent. Je snapt alles al, maar nog steeds komt het als een emotionele stoot aan dat de ouders die je jaren bij elkaar hebt gezien niet meer bij elkaar zijn. Dat is zeer begrijpelijk. Voor sommige mensen duurt het nou eenmaal een tijdje voordat alles doordringt en dat ze het intern hebben geaccepteerd. Veel mensen accepteren de situatie wel, omdat ze anders blijven zitten in het verleden, maar intern zijn ze nog niet toe om het te accepteren. Je wilt wel verder, maar elke keer als je ermee geconfronteerd word, wordt je verdrietig of iets soortgelijks. Het is soms goed om even uit te huilen. Dan kan je alles loslaten op dat moment. Dat vertel ik in het dagelijks leven ook aan mensen als ze zich proberen groot te houden. Als je het een probleem vindt dat je moeder aan het daten is kan je het haar het beste vertellen. Tenzij er iets anders is waarom je op dat moment moest huilen. Dan kan je het er met haar daarover hebben. Zolang je wel zegt wat je aan je hart hebt. Je moeder is geen helderziende (denk ik? haha) dus ze kan niet precies zeggen wat er met jou is. Ze kent d'r dochter natuurlijk wel, maar alleen jij weet alles waaraan je denkt. Dus met haar erover praten gaat wel goed zijn. Anders kun je het er ook met andere vriendinnen over hebben die iets soortgelijks meemaken of hebben meegemaakt. Mogelijk voelen zij ook hetzelfde als wat jij voelt en hebben hun tips voor je hoe je ermee om kan gaan. Heb je naast de woonplaatsen bij je ouders een plek of meerdere plekken waar je je 'veilig' voelt? Zoals een huis bij een vriendin of een familielid. Misschien is het dan een idee om een tijd lang daar te logeren, zodat je alles kunt verwerken. Je kunt dan tegen je ouders zeggen dat je bij die persoon bent en dat ze je wel kunnen spreken, maar dat je even van de situatie wil ontsnappen. Ze zullen het zeker wel begrijpen als je uitlegt wat je meemaakt. Een ander idee is om te vragen of je alleen gelaten wilt worden als je je opeens in een dip voelt. Dan kun je jezelf opsluiten in je kamer zodat je alleen bent met je gedachten. Dan kun je zelf ook aangeven wanneer je eruit komt. Ik denk dat je je in je (dat zijn heel veel "je" in een zin haha) kamer wel comfortabel voelt. Daar kun je dus gebruik van maken en dat inzetten om je snel weer beter te voelen. Wat mij altijd helpt als ik nergens zin in heb is slapen. Dan vergeet ik lekker alle zorgen. Meestal ben ik de situatie dan ook tijdelijk de baas. Misschien werkt dat ook voor jou. Of je kan gebruikmaken van je hobby's. Ik hoop dat je iets hebt gehad aan mijn tips. Ik wens je veel succes en ik hoop dat je snel de situatie te boven komt. Met vriendelijke groeten, Bob