Schuldgevoel

Lieve Daniëlle, een scheiding is echt nooit jou schuld! Ik hoop dat je me wilt geloven en wilt stoppen met jezelf de schuld te geven. Je ouders kregen ruzie, omdat zij niet op één lijn lagen en niet meer rustig met elkaar konden praten. Daar kan jij niks aan doen! Ik wil je aanraden om een de open brief voor kinderen van gescheiden ouders te lezen. Hier is de link: http://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/ Nadat je de brief gelezen hebt kun je ook nog het filmpje over niet jouw taak bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=SORJcrG9WuY Ik hoop dat deze twee links je kunnen helpen bij het gaan geloven dat de scheiding niet jouw schuld is. Verder wil ik je een compliment geven. Ik vind het heel knap van je dat je spijt hebt van dingen die je hebt gedaan en dat je die achter je wilt laten. Heel goed dat je kan beseffen dat je dingen fout hebt gedaan, maar je nu wilt veranderen. Ik begrijp dat dit je beter zou lukken als je bij je vader woont. Ik kan me voorstellen dat je het heel lastig vindt om dit tegen je ouders te vertellen. Wellicht dat een buddy je goed kan helpen. Met een buddy heb je persoonlijk contact en hij/zij kan je ook nog helpen met andere dingen waar jij behoefte aan hebt. Je kunt op deze pagina wat meer informatie vinden en je inschrijven om een buddy te vinden: http://www.villapinedo.nl/buddy/#zoek-een-buddy Wat ik je nu graag als tip vast mee wil geven is om een brief te schrijven aan je ouders. Beschrijf daarin je gevoel, benoem dat je weet dat je dingen hebt gedaan waar je nu spijt van hebt en dat je nu graag wil veranderen. In deze brief kan je dan ook uitleggen dat je het fijn zou vinden om daarvoor wat meer rust te hebben en je dus graag bij je vader wil wonen. Je ouders zullen heel blij zijn dat je graag dingen achter je wilt laten en ze zullen je daar vast in steunen. Probeer aan jezelf te denken: wat heb jij nodig? Dit zullen je ouders dan goed begrijpen en dit kan jouw schuldgevoel wellicht ook verlichten. Ik hoop dat je hier vast aan hebt en dat je een buddy kunt vinden die je goed verder kan helpen. Ik wens je veel geluk en succes toe! Liefs

Milou bedankt voor je reactie. Nog steeds vind ik het moeilijk om te geloven dat het niet mijn schuld is. Ook gaat het op school heel slecht door thuis, en ben ik begonnen met mezelf te snijden ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Ik durf het gewoon echt niet te zeggen. Ik ben bang dat ik mijn ouders nog meer pijn doe of dat ze nog bozer op mij worden....

Lieve Danielle snijd je alsjeblieft niet! Je bent het echt te mooi om waar te zijn! Probeer het aan iemand te zeggen een vriendin maar misschien ligt dat gevoelig anders een familielid je oma of opa of tante of oom ik hoop dat je hier wat aan hebt!! -xxx-❤