Ik voel me alleen

Hoi Iris, Ik begrijp heel goed dat je je alleen voelt. Ik denk dat elk kind van gescheiden ouders het gevoel kent dat hij of zij aan z'n lot wordt overgelaten. Zo te lezen is er ook veel verandering bij jou geweest de afgelopen jaren, en als je ouders je daar dan niet echt bij helpen dan komt dat gevoel van alleen voelen heel snel. Ik ben wel blij om te lezen dat je in ieder geval mensen van Lucetis om je heen hebt waar je je verhaal kwijt kan. Ik heb ook tijden gehad dat ik ben gediagnosticeerd met depressie. Maar ik kan vertellen: daar kom je weer uit. Maak alsjeblieft goed gebruik van deze mensen. De scheiding van je ouders mag niet jouw leven zo beperken dat je je zo voelt. Je bent jong, en je moet genieten van de dingen die er bij horen op deze leeftijd. Natuurlijk weet ik dat er haken en ogen aan zitten. Dat weten we als kinderen van gescheiden ouders allemaal. Maar laat je koppie niet hangen Iris. De scheiding is rot en het heeft ons veel verdriet gekost, maar het maakt ons ook ontzettend sterk. Heel veel sterkte Iris, en als je ooit nog tips of adviezen nodig hebt, dan kun je altijd nog een berichtje hier plaatsen.

Hey Iris, Dankjewel voor je openheid in jouw bericht :-). Naar wat ik gelezen heb, zijn er afgelopen jaren ontzettend veel dingen veranderd en is dat niet allemaal ten goede gekomen voor jou als kind. Het gevoel van alleen zijn en de depressie ken ik ook van de periode dat mijn ouders gingen scheiden, maar ook de periode daarna. Een ding is me het meest bijgebleven en dat het uiten van jezelf heel belangrijk is. Dat uiten kan via praten, maar ook via tekenen, schrijven of andere dingen. Heb je de situatie thuis wel eens besproken met vrienden/vriendinnen? Ondanks dat niet iedereen in dezelfde situatie zit, zouden ze wel goede input kunnen geven. Dat je nu onder behandeling bent is dan denk ik ook goed, want ook daar kun je dingen delen over jezelf en de scheiding en beetje bij beetje de zon weer zien schijnen (want hij bestaat zeker nog ;-) ). Je schrijft ook dat er geen duidelijke afspraken zijn gemaakt over wanneer je bij je vader/moeder bent. Is het een idee om dit met je vader en/of moeder te bespreken? Op het moment dat je vanuit jezelf praat en je aangeeft dat het voor jou persoonlijk heel erg zou helpen om duidelijke afspraken te hebben, gaat zo'n gesprek het beste. Een andere mogelijkheid die ik je graag wil meegeven, is het schrijven van een brief. Een brief naar beide ouders, waarin je jouw kijk op afgelopen jaren geeft. Mogelijk weten jouw ouders niet zo goed wat jij als kind doormaakt en is het - ook om jou er weer bovenop te helpen - goed dat ze daar nu wel meer weet van hebben. In de brief mag je natuurlijk ook vragen of je ouders jou kunenn ondersteunen, of dat ze - juist voor jou - weer wat meer contact met elkaar kunnen hebben. De scheiding heeft jouw veel gekost en je mag ook zeker wat terugvragen aan jouw ouders :-). Vergeet niet, jij bent kind van jouw ouders en zij houden van jou; je bent echt niet alleen :-). Take care en sterkte, Beau