Midden in mijn gedachten

Lieve Karlijn, Goed dat je dit op het Forum deelt! Vervelend dat je soms vastloopt in je gedachtes, sommige gevoelens en gedachtes zijn inderdaad stom als ze maar door je hoofd blijven spoken. Ik had dat soort gedachtes zelf vroeger ook. Als ik bij mijn moeder was dacht ik aan hoe leuk het was bij mijn vader met mijn stiefbroer en -zus, als ik bij mijn vader was dacht ik juist weer aan hoe fijn het bij mijn moeder thuis was. Ik denk dat dat soort gedachtes ook wel logisch zijn, je houdt van allebei je ouders dus je zou het liefst bij beide zijn, en dat is helaas niet zo als je ouders gescheiden bent. Waarschijnlijk zijn er zowel bij je vader bepaalde 'voordelen' die misschien bij je moeder anders zijn, en bij je moeder zijn weer andere 'voordelen' die bij je vader anders zijn. Het is oke dat dat anders is, en het is ook oke als je de andere ouder soms mist, al blijft dat natuurlijk wel vervelend. Zou je het misschien fijn vinden om als je bij je moeder bent je vader soms even een berichtje te sturen of even te bellen en andersom? Wat soms ook kan helpen om je gedachtes een beetje te ordenen / kwijt te kunnen is om alles op te schrijven. Zo kan je het overzien (bijvoorbeeld wat er fijn is bij je vader, maar ook wat er fijn is bij je moeder) en je kan het ook van je afschrijven. Het kan ook fijn zijn om hier met iemand over te praten, iemand in je omgeving of een buddy bij Villa Pinedo die ook gescheiden ouders heeft, en je gedachtes/gevoel dus waarschijnlijk wel zal herkennen (https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/). Wat naar dat je bij je moeder vaak 's avonds huilend in bed ligt. Zijn die gedachtes dan ook de reden van je verdriet, of is er een andere reden dat je vaak moet huilen bij je moeder? En wat maakt dat je niet zo snel naar je moeder loopt als je verdrietig bent, maar wel naar je vader? Veel liefs, Nicolien