Volkomen hopeloos!

Hi lieve Yuna, wat knap dat je jouw vraag hebt gesteld hier op het forum! Weet dat je hier nooit alleen bent:). Je vertelt dat je al heel jouw leven bij jouw moeder woont, maar dat je nu misschien toch liever bij je vader gaat wonen. Dat is een hele normale gedachte, die mij heel bekend voor komt. Zelf heb ik namelijk een beetje in dezelfde situatie gezeten. Ik heb ook mijn hele leven bij mijn moeder gewoond, maar merkte dat ik het op een gegeven moment eigenlijk veel fijner vond bij mijn vader. Zelf heb ik uiteindelijk nooit de keuze 'durven' maken om bij mijn vader te gaan wonen, eigenlijk om dezelfde redenen die jij noemt. Ik was heel erg bang mijn moeder te kwetsen, ook al wist ik dat zij alleen maar het beste wilde voor mij. De kans is groot dat jouw moeder er hetzelfde over denkt. Jij bent natuurlijk niet degene die voor de scheiding heeft gekozen en hoe verdrietig het ook kan zijn voor jouw ouders, is het hun taak om ervoor te zorgen dat jij gelukkig bent. Misschien is dat iets om over na te denken. En ik weet niet of je dat al eens gedaan hebt, maar het kan natuurlijk nooit echt kwaad om in elk geval in gesprek te gaan met je moeder hierover. Dan kun je haar vertellen waarom je liever naar je vader wilt, maar ook dat je bang bent haar te kwetsen. Als er namelijk iets is wat ik geleerd heb van het leven met gescheiden ouders, is dat je ouders niet kunnen raden wat jij denkt en voelt. Openheid hierover werkt voor mij in elk geval het beste, ook al is dat soms makkelijker gezegd dan gedaan! Wat betreft het feit dat je ouders ver uit elkaar wonen en je dus van school etc. zou moeten wisselen, kan ik me heel goed voorstellen dat dat een lastige en spannende keuze is. Ik vond zelf het idee om van mijn moeder naar mijn vader te verhuizen namelijk al vrij spannend, terwijl ze gewoon redelijk bij elkaar in de buurt wonen. Uiteindelijk is het natuurlijk het belangrijkst dat jij je gelukkig voelt, dus als je denkt dat je bij je vader gelukkiger zal zijn, is het het misschien wel waard om die stap te nemen. En bedenk ook dat niks definitief is! Als je het na een jaar bijvoorbeeld echt niks vindt, kan je altijd nog terug verhuizen. Ik hoop dat je iets aan mijn tips en ervaringen hebt lieve Yuna. Mocht je nog meer vragen hebben, dan mag je die altijd stellen! Als je liever voor een langere tijd met dezelfde persoon kletst, dan kan je je aanmelden voor een buddy. Dat kan via deze pagina: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Heel veel liefs, Lotte

Lieve Yuna, Wat goed dat je om hulp vraagt hier op het forum. En wat zit je inderdaad in een ingewikkelde situatie. Je zegt dat je zelf ook begint te twijfelen wat je precies wilt. Misschien is het een idee om even lijstjes te maken van wat de voor- en nadelen zijn als je bij je vader zou gaan wonen. Ken je de buurt van je vader een beetje? En zou je weten of je daar bijvoorbeeld naar een sportclub kan etc. En wat Lotte inderdaad ook zegt: openheid werkt het beste. Je zou een keer met je moeder erover kunnen praten dat je er aan denkt om bij je vader te wonen. Je zou dit ook in een brief kunnen uitleggen. Dat je nadat je moeder de brief heeft gelezen met haar gaat praten. Als je bang bent dat je je moeder hiermee gaat kwetsen kan je misschien voorstellen om samen een uitje te plannen en goede afspraken maken over wanneer je haar gaat zien. Hierdoor heeft ze dan het gevoel dat je haar in ieder geval nog wel wil zien en moeite voor haar wilt doen. Probeer haar goed uit te leggen waarom jij behoefte hebt om bij je vader te gaan wonen. Is er misschien ook een volwassene in je omgeving met wie je het hier over kan hebben? Ik hoop dat je wat aan de tips hebt. Heel veel succes!! En als je nog meer vragen hebt, kan je natuurlijk altijd reageren op deze reactie. Liefs, Adinda