Hij trekt bij ons in

Hoi Lotte! Dapper dat je schrijft. Het lijkt me inderdaad een lastige situatie... Ik herken me in je struggle: je gunt het je moeder zo, maar toch voelt het nog niet goed. Je wilt het wel proberen, maar eigenlijk toch ook niet. Mijn verhaal heeft ook vergelijkbare elementen met jouw verhaal. Mijn moeder heeft nu twee grotere relaties gehad na mijn vader, en bij beide mannen was het een beetje 'alles of niks'. Haar ex was een zeeman en dus 6 weken thuis, 6 weken op zee. Je raadt het al: 6 weken thuis = altijd bij ons thuis. Gek werd ik er van, het was een drukke ADHD man en ondanks dat ik het mijn moeder gunde, ik trok hem niet. Ik kreeg het maar niet voor elkaar om met hem een band op te bouwen. Uiteindelijk is dit in een grote ruzie gespat en ben ik van huis weggelopen voor een avond. Daarna pas kon ik goed met mijn moeder over hem praten. Achteraf, had ik mijn moeder eerder een keertje rustig apart moeten nemen en haar moeten vertellen wat mij dwarszat aan hem. Zij geloofde me namelijk niet toen ik het zei op het moment dat ik eigenlijk al 100% klaar met hem was en ik vol emotie en frustratie zat. Als ik het eerder had aangegeven, had ze me beter geloofd en wellicht al iets aan de situatie kunnen verzachten of veranderen. Ik hoop dat je iets kan leren van mijn persoonlijke les :). Rustig (en op tijd) aangeven is altijd beter dan op het allerlaatste moment, realiseer ik mij nu. Inmiddels is deze relatie uit (niet vanwege mij hoor!) en heeft ze een nieuwe vriend. Een wat oudere man, die he-le-maal niks uitvoert thuis. Hij heeft geen baan en dus is hij ook al-tijd bij ons thuis. Gek word ik er ook van. Gelukkig woon ik niet meer thuis sinds zij deze relatie met hem heeft. Ook met hem lukt het me niet helemaal om een band met hem op te bouwen. Ik en mijn moeder hebben het regelmatig over hem, want zij zelf heeft ook wat issues met zijn 'ik-doe-liever-niks'-mentaliteit. Wat ik nu persoonlijk doe met haar vriend, is dat ik genoeg band opgebouwd heb en interesse toon in hem en zijn leven. Genoeg als nodig, en ik trek verder mijn eigen plan. Ik heb verteld dat ik graag momenten met mijn moeder alleen heb, en hij respecteert dit. Af en toe doen we dingen met hem erbij, maar hij gaat er gelukkig niet standaard vanuit dat dit hoeft. De tips die ik heb geleerd uit mijn verhaal, die wellicht ook voor jou fijn zijn:

• Ik geef aan aan mama waar ik mee zit. Waar ik bang voor ben, wat ik absoluut niet wil.
• Ik heb afspraken met mijn moeder (en haar vriend) gemaakt over 1-op-1 tijd tussen mij en mama. Hoe eerder dit besproken is, hoe beter ik erop terug kon vallen als hij erbij was.
• Ik heb ook aangegeven toen ze net met haar tweede vriend was, dat ik nog niet behoefte had om een band op te bouwen op het begin. Ik vond het te snel, teveel wennen in korte tijd en had nog geen zin in al die energie geven.

En soms, is het respecteren van je moeders keuze. We wensen vaak onze mama's al het beste in de wereld en het leukste vriendje ever. Ik ben het niet altijd eens met haar over haar partnerkeuze, maar ik heb daar weinig invloed op. Soms zeg ik het tegen haar, maar ik kan het niet veranderen. Sterker nog, ik wil het niet veranderen! En net zoals Demi zegt, meld je aan als je behoefte hebt om vaker contact te hebben met iemand die ook gescheiden ouders heeft. Check dan: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt, zo niet, dan ook oke :) Wens je heel veel liefs, A.