Dingen durven zeggen

Dag lieve Delena, Bedankt voor je berichtje! Wat knap dat je hier je vraag durft te stellen. Ik vond het soms ook lastig om dingen tegen mijn vader te zeggen, dus ik kan me voorstellen dat dat soms moeilijk of spannend is! Weet je hoe het komt dat je het spannend vind om dingen te vragen aan je vader? Is hier een reden voor? Of weet je misschien niet zo goed hoe het komt? Het is ook helemaal niet erg om aan te geven dat je het soms spannend vind om dingen te bespreken met je vader! Als hij weet dat jij het spannend vindt, kan hij beter rekening houden met jouw gevoelens! Misschien is er iemand die je kan helpen om bepaalde dingen tegen je vader te zeggen? Denk bijvoorbeeld aan een oom/tante, oma/opa, etc. Heb je iemand in je omgeving met wie je hier over kan praten? Mocht je het echt heel spannend vinden, dan kan je ook alles wat je wil zeggen en/of vragen in een brief zetten en deze laten lezen aan je vader. Dit deed ik zelf ook altijd. Zo vond ik het minder spannend en kon mijn vader rustig lezen. Hopelijk heb je iets aan mijn advies. Mocht je nog meer vragen hebben, dan mag je altijd nog een berichtje plaatsen! Ik wens je veel liefs en succes!

Lieve Delena, Wat goed en knap dat jij deze vraag stelt. Durven vragen/zeggen is iets wat je leven lang belangrijk zal zijn. Ik heb heel veel bewondering voor het feit dat jij daar nu al achter bent! Dat jij deze vraag al durft te stellen zegt veel over de motivatie die je hebt om dit te kunnen. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het gaat vooral om doen. Niet te veel nadenken en gewoon doen. Om angst te overwinnen moet je je blootstellen en juist doen waar je bang voor bent. Het is inderdaad, zoals Esmee aangeeft, een goed idee om eerst op te schrijven wat je wil zeggen als jij merkt dat je door de spanning niet helder kan nadenken en bang bent dat je niet uit je woorden komt. Als ik terugdenk aan vroeger, kan ik mij goed herinneren dat ik het ook heel spannend vond om bepaalde dingen te zeggen tegen mijn moeder. Vaak was dat ook omdat zij dan boos werd of tegen mij zei dat ik iets niet mocht zeggen/voelen/denken. Het gebeurde vaak dat ik dan eerlijk was over mijn gevoelens en dat zij het afwees. Wanneer dat gebeurde was het heel belangrijk dat ik daarna lief tegen mezelf deed. Tegen mezelf zeggen dat ik er mag zijn en mijn gedachten/gevoelens er ook mogen zijn. Het deed mij verdriet dat mijn moeder mij niet begreep, maar het maakte mij ook sterker om te weten dat het oké was om te zeggen wat ik voelde. Ik mag er zijn zoals ik ben! Daarnaast gebeurde het ook af en toe dat ik het spannend vond om iets te zeggen, maar dat zij uiteindelijk heel goed en begripvol reageerde, dan was ik helemaal opgelucht en besefte ik dat de angst nergens voor nodig was. Misschien is het ook fijn om te weten dat je vader het uiteindelijk heel fijn zal vinden dat jij meer met hem deelt. Hoe dan ook: Zeg wat je denkt want dat is jouw recht! Ik hoop dat dit je helpt en je vader goed reageert, dan zal het steeds makkelijker worden om te blijven durven Je bent goed bezig Delena :) Liefs, Zoé