Ik wil dat de haat stopt

Hi Anne, Wat een ontzettend pijnlijke en verdrietige situatie lijkt dit me. Bedankt dat je dit met ons wil delen. Heel goed van je dat je tijdens het gesprek met je moeder al je grenzen aangaf, en haar liet weten wat jouw wensen hierin zijn. Misschien dat het belang van jouw wens later alsnog wat beter bij je moeder binnen zal komen, waardoor ze misschien toch wat meer bereid is tot concessies en zich voor jouw bestwil stukje bij beetje over haar eigen 'harde nee' kan zetten. Er is verder helaas niets aan het gevoel van je ouders te veranderen. Als je moeder je vader niet wil zien, dan moeten ook haar grenzen en wensen gerespecteerd worden. Hoe verdrietig dat ook is. Probeer erop te focussen dat je ouders er in ieder geval allebei voor je zouden zijn, ook als ze er niet tegelijkertijd zouden kunnen zijn. Ik doe dit zelf bijvoorbeeld door mijn band met mijn moeder en mijn band met mijn vader min of meer apart van elkaar te zien, en te houden. Ik weet dat zij liever niet bij elkaar in de buurt zijn, maar dat hoeft niet ten koste te gaan van mijn relatie met hen beiden. Begrijp je wat ik bedoel? En wie weet, misschien als er daadwerkelijk zo'n situatie als een zwangerschap of een pasgeboren kindje zou zijn, dat je ouders vanzelf een beetje smelten, en inzien hoe belangrijk het voor je is! Je weet maar nooit wat de toekomst brengt. Ik hoop dat ik je een klein beetje heb kunnen helpen. Reageer vooral nog eens als je wil, ik houd dit bericht in de gaten. Veel liefs van Ghislaine

Lieve Anne, Wat goed dat je je verhaal hier deelt. Het spijt me dat je je zo rot voelt over deze situatie. Het lijkt me erg moeilijk om je moeder zo te horen praten over je vader. Ondanks wat er tussen jouw ouders is gebeurd, is het natuurlijk niet fijn om dit soort dingen te horen te krijgen over je vader, van je moeder. Ik las je bericht en ik herkende me echt meteen in jouw verhaal. Ik denk ook heel vaak na over de toekomst, als ik bijvoorbeeld ga trouwen of kinderen krijg. De momenten waarbij ik wil dat mijn ouders er allebei zijn. Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik me dat ook niet altijd kan voorstellen. Hoe verdrietig dat ook is, soms kunnen mensen elkaar zo erg kwetsen, dat het misschien beter is om elkaar niet (vaak) te zien. Ik denk dat het allang heel goed is dat je je gevoelens hebt geuit tegenover je moeder. Hierdoor laat je haar weten waar jij wel en geen behoefte aan hebt, en ik denk dat dat heel waardevol is. Dat jouw moeder zich zo voelt, dat mag natuurlijk. Maar door aan te kaarten dat jij het heel vervelend vindt om bepaalde dingen te horen als kind, kan ze hier hopelijk een beetje rekening mee houden. En misschien dat ze hierdoor in de toekomst wel inziet hoe belangrijk het voor jou is om er samen met je vader voor jou te zijn! Ik hoop dat je wat hebt aan mijn verhaal. Vergeet vooral niet dat je er niet alleen voor staat! En als je wilt, kun je reageren op dit bericht! Liefs, Michelle

Lieve Anne, Wat sterk van je dat je je verhaal met ons deelt! Ik herken mijzelf erg goed in jouw verhaal. Mijn ouders hebben vanaf dat ik 2 was (toen ze gingen scheiden) tot aan ongeveer het einde van de middelare school echt een slechte relatie gehad. Ze hadden geen goed woordje over elkaar te zeggen, en waren liever niet in dezelfde ruimte. Het was niet gek dat mijn vader mij altijd net om de hoek van m'n moeders huis afzette, want dan hoefte hij haar niet te zien. Bij mij is deze situatie gelukkig verbeterd, en kunnen ze elkaar nu gewoon zien en spreken zonder dat ik bang hoef te zijn dat ze ruzie krijgen. Ze feliciteren elkaar zelfs via WhatsApp op hun verjaardagen. Maar ondanks dat, voel ik me erg ongemakkelijk als ze met elkaar praten. Ik maak me ook nog steeds zorgen over hoe het later zal zijn als ik ga trouwen, of als ik kinderen krijg. Over hoe ik me dan zal voelen met die twee in één ruimte. En ik weet niet of dat ooit weg zal gaan... Je kunt er als kind van gescheiden ouders helaas niets aan veranderen. Dat is ook vooral niet jouw taak. Het is de taak van jouw ouders om er voor jou te zijn en om dit soort kwesties op te lossen. Maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Ik denk dat het belangrijk is om te onthouden dat jij zelf grenzen mag aangeven. Jij hebt het recht om je zorgen uit te spreken én je ouders te vertellen wat jij van hen verwacht. Je mag jouw gevoelens uiten en eventueel tegen je ouders zeggen dat je van hen verwacht dat ze niet slecht over elkaar praten tegen jou, en dat je van hen verwacht dat ze bij de belangrijke momenten in jouw leven zijn en dan ook even hun negatieve gevoelens voor elkaar opzij zetten. Ik hoop echt voor je dat het snel beter zal worden! Mocht er ooit nog over willen praten, reageer dan vooral op dit bericht. We willen er allemaal voor je zijn! Liefs, Fabiënne