Logo Villa pinedo small

Oudere slachtoffer van een vechtscheiding

Caroline, 58 jaar

Gedachten en gevoelens
Toen ik erg jong was, 3 jaar, scheidden mijn ouders. Een heuse vechtscheiding, alleen dat woord bestond toen nog niet. Nu ben ik een vrouw van middelbare leeftijd en zat na te denken over het 'gebrek aan erkenning'. Erkenning voor wat mij door dat gevecht is aangedaan. Mijn ouders kwamen ook uit een leven dat hen beschadigd had, ook daar...gebrek aan erkenning. Het lijkt een thema. Bij ons zat alles erop en eraan, ouderverstoting, stalking, mishandeling. Nou ja een hoop nare zaken die voor veel psychisch leed hebben gezorgd. Gelukkig heb ik het meeste goed verwerkt en ben ik hierdoor nu een wijze vrouw :-) haha. Zoekend via google hierover vind ik deze website. Wat geweldig dat dit nu bestaat. Echt fantastisch. Was dit soort hulp er in mijn tijd geweest, dan was mij een hoop ellende bespaard gebleven. Zo fijn dat deze hulp er nu wel is voor jongeren die zich geconfronteerd zien met deze omstandigheden. Maar toch blijft bij mij de vraag: Is er ook hulp voor die (nu)wat oudere kinderen? Voor die kinderen die toen geen hulp kregen, die kinderen die jaren geleden klein waren en hun volwassen leven in moesten , gebukt gaand onder onbegrepen verwarring. Want ik heb veel verwerkt maar heb toch nog steeds last van hoe het mij gevormd heeft. Begrip en steun van lotgenoten zou misschien best veel kunnen betekenen. Zijn jullie bekend met bestaande netwerken die er zijn voor de wat oudere slachtoffers van vechtscheidingen? Met hartelijke groeten, Caroline
OF

Reacties (6)

Stanja

24 jaar

meer dan 3 jaar geleden

Dag Caroline! Bedankt voor je vraag op het Forum en je lieve woorden over de stichting. Je jeugd klinkt als een onwijs onveilige en heftige tijd. Wat fijn om te lezen dat je het meeste goed hebt verwerkt en nu een wijze vrouw bent. Maar eigenlijk 'jammer' dat dit zo had gemoeten. Ik ben nu bijna 25 en heb een hoop steun en verwerking doorgemaakt (mede door Villa Pinedo) maar herken jouw worsteling dat ook wanneer je ouder bent of wordt, je weer tegen nieuwe dingen aanloopt. Ook kom je achter je patronen en snap je beter hoe jouw ervaringen jou gevormd hebben, wat soms aardig pijn kan doen en emoties kan oproepen. We zeggen altijd: je blijft je hele leven kind van gescheiden ouders, of je nou 3 bent of 80. Het thema van het gebrek aan erkenning wat je ouders ook hadden klinkt als Generational Trauma, ik weet niet of je hier al mee bekend bent. Hierbij wordt trauma overgegeven van (groot)ouder op kind. Misschien geeft het wat erkenning om hierover te lezen. Ik weet helaas op dit moment geen plek waar oudere kinderen van gescheiden ouders terecht kunnen. Je zou dit kunnen navragen in je gemeente. We krijgen vaker deze vraag, dus misschien komt dit nog in ontwikkeling, maar daar kan ik nu niets over zeggen. Liefs van Stanja

Caroline

58 jaar

meer dan 3 jaar geleden

Ha Stanja, dankjewel voor je lieve reactie. Ik ga er eens iets over lezen..generationeel trauma..., Fijn dat je steun hebt kunnen vinden bij Villa Pinedo, dat is echt geen overbodige luxe. Ik ga eens broeden op hoe ik iets kan opzetten voor dat oudere kind. Wens jou veel succes toe in de rest van je leven! Lieve groet Caroline

1

Amanda

25 jaar

meer dan 3 jaar geleden

Hoi Caroline, Klinkt als een heftige periode die jij hebt doorgemaakt toen je kind was. Het is dan ook niet vreemd dat je ook nu nog behoefte hebt aan lotgenoten contact denk ik. Ook al hebben wij niet dezelfde leeftijd (ik ben 25), ik herken die behoefte wel. Ik heb een paar goede collega's die ook gescheiden ouders hebben, en ook al is de scheiding zo anders verlopen, de dingen waar we tegenaan lopen zijn soms toch hetzelfde! Dat maakt het fijn om het er met elkaar over te hebben, en uit te wisselen hoe iedereen daarmee om gaat. Er is mij ook geen organisatie bekend die lotgenotencontact faciliteert voor volwassenen. Het zou mooi zijn als dit wel opgezet kan worden (door welke organisatie dan ook) want ik denk dat veel volwassenen er baat bij zullen hebben! Misschien is er wel een pagina op een van de sociale media kanalen waar je je aan kan sluiten? En op die manier in contact kan komen met andere volwassenen van gescheiden ouders? Heel veel succes in elk geval! X

Caroline

58 jaar

meer dan 3 jaar geleden

Dankjewel voor je reactie. Ja het was heftig, maar als kind pas je je eigenlijk best makkelijk aan. Dat is bedrieglijk want je omgeving denkt dat het goed gaat terwijl jij in een overlevings modus zit. Wat dat doet daar kom je pas veel later achter. Veel vallen en opstaan. Ik ga eens nadenken over hoe je zoiets kunt opzetten, en ja social media, ik zal eens gaan zoeken. :-)

1

Bente

24 jaar

meer dan 3 jaar geleden

Hoi Caroline,  Fijn dat je het forum gevonden hebt en dankjewel dat je je ervaring deelt. Wat zal het een pittige tijd voor je zijn geweest. Je vertelt over het gebrek aan erkenning voor wat jou door de vechtscheiding is aangedaan en zegt dat je last hebt van hoe het jou gevormd heeft.   De situatie bij ons thuis is wellicht anders geweest, maar ik herken me wel in jouw verhaal. Als kind heb ik vaak het gevoel gehad dat mijn mening en mijn emoties er niet toe deden. Ik leerde om het maar weg te stoppen en kon er met niemand over praten. Er was geen aandacht voor en er was geen volwassene bij wie ik steun kon vinden. Ik wist dat ik niet goed in mijn vel zat en hoopte dat het beter met me zou gaan als ik uit huis zou zijn. Nu ik ouder ben en niet meer thuis woon, merk ik dat ik minder vaak geconfronteerd wordt met ruzies tussen mijn ouders, verantwoordelijkheden die niet bij mij horen te liggen etc. Daarin heb ik meer rust. Toch blijft de situatie van toen nog 'in me zitten'. Ik stop namelijk nog steeds gevoelens weg, vind het moeilijk te luisteren naar mijn lichaam en op te komen voor mijn behoeften. Op verschillende manieren ben ik gevormd door alles wat er gebeurd is. Soms vraag ik me af wie ik was geweest als het allemaal niet gebeurd was, welke karaktereigenschappen aangeleerd zijn en welke echt bij mij horen. Hoe is dat bij jou?   Hoe merk jij dat de scheiding je gevormd heeft?  Je vertelt dat de vorm van steun die Villa Pinedo biedt jou erg zou hebben geholpen vroeger en dat je je afvraagt of er netwerken zijn waarop oudere slachtoffers lotgenotencontact kunnen vinden. Zoals Stanja en Amanda ken ik helaas ook geen netwerk op dit gebied. Wel kan ik me vinden in de behoefte die je hebt. Wat zou het fijn zijn als er ook voor volwassenen iets dergelijks zou bestaan, want ik sluit me helemaal aan bij wat Stanja zegt: Je blijf je hele leven kind van gescheiden ouders, of je nu 3 bent of 80.   Weet dat je, ook op volwassen leeftijd, welkom bent om hier op het forum een berichtje te schrijven! Je hoeft het niet alleen te doen :-)  Liefs,  Bente 

Caroline

58 jaar

meer dan 3 jaar geleden

Hoi Bente, dankjewel voor je fijne bericht. Wat jij schrijft klinkt inderdaad heel bekend. Al die zaken komen voort uit het a.h.w. in stress stand te hebben moeten staan al die tijd. Altijd op je hoede en dan vooral naar buiten gericht. Want daar komt het 'gevaar' vandaan. Dat maakt dat je op gegeven moment een vreemde voor jezelf gaat worden. Dan moet je weer leren wat alle signalen die je voelt, de krampen en pijn in je lichaam, betekenen. Hoe ga je om met die emotie signalen? Je kunt dat leren hoor, je bent daar dan alleen wat later mee dan iemand die in gezonde liefdevolle aandacht opgroeit en moet eerst nog 'even' door dat wat zich onbegrepen heeft opgestapeld heen. Maar dat maakt je dan wel weer heel erg bewust en dat is een grote kwaliteit en kan je veel kracht geven in je leven. Heb je hulp bij het aangaan van dat lichaamsgevoel? Heb zelf erg veel gehad aan emotioneel lichaamswerk, om te herkennen wat er gebeurt in je lijf en ook te begrijpen waarom. Veel dansen is ook goed voor je lijf. :-) Heb ook veel geleerd van werken met je chakra's. Weet niet of je daarmee bekend bent? Je vraagt hoe dat bij mij is. Nu gaat het redelijk. Maar ben wel bijna altijd alleen. Terugtrekken is een eerste natuur bij me die zo is ontwikkeld want dat doe je als er toch nauwelijks naar je wordt geluisterd. Relaties zijn lastig want ik raak mezelf snel kwijt. Relaties op elk niveau. Zo oppervlakkig gezien ben ik wel sterk, vooral verbaal. Maar dat is iets dat ook wel aan het veranderen is. Juist omdat ik nu me inmiddels wel erg thuis voel bij mezelf vallen verdedigingsmechanismen weg. Zou nog wel beter willen zijn in het op sociaal vlak omgaan met anderen maar ik vind het erg snel oninteressant. Of voel me snel afgewezen en minderwaardig. Kan goed omgaan met grote lastige dingen maar verder...nee, laat maar. Maar ik probeer het wel. Anders ben je altijd alleen. Aan de andere kant maakt het me inmiddels ook iemand die voor hete vuren gestaan heeft en veel van anderen begrijpt. Het levert dus ook best een hoop op. Nogmaals bedankt voor je bericht Bente. Vond het echt fijn om te lezen en daarmee te merken dat er meer mensen zijn die soortgelijke dingen hebben meegemaakt. Inderdaad helpt het om uit te reiken naar anderen, dat blijkt wel weer. Liefs, Caroline XX

1

📝 Geef zelf antwoord op deze vraag

Deel hier jouw ervaring, tips en adviezen!

respond to letter