Ik wil mijn moeder niet kwetsen

Hi! Wat fijn dat je Villa Pinedo hebt gevonden en dankjewel voor het delen van jouw vraag! Ik kan mij goed voorstellen dat dit een lastige overweging voor je is. Zelf vond ik wonen in twee verschillende huizen ook erg onrustig, toch vond ik het uiteindelijk fijn om heen en weer te blijven pendelen. Bij beide ouders vond ik niet alles fijn of leuk maar als ik er helemaal niet naartoe ging begon ik ze ook wel weer te missen. Mijn moeder bemoeide zich meer met mij en mijn vader totaal niet, maar als ik ergens mee zat kon ik wel veel beter bij mijn moeder terecht dan bij mijn vader. In ieder huis zo z’n voor- en nadelen dus. Misschien is dat bij jou ook zo? Of zijn er andere dingen die juist bij jouw moeder fijner zijn dan bij je vader? Vervelend dat je er niet goed met je moeder over kan praten. Het zou inderdaad helpend kunnen zijn als ze hier wat meer op zou willen letten. Heb je er al wel eens over nagedacht om dit op te schrijven in een brief aan haar? Misschien komt dit dan weer helemaal anders bij binnen als ze leest wat dit met jou doet. Mocht dat toch geen verschil gaan maken, dan kun je altijd nog in gesprek gaan met je ouders over een andere verdeling qua wonen. Hopelijk kun je hiermee verder, you got this! ‍ Dikke knuffel en liefs, Roos

Hey jij! Als ik je berichtje lees, denk ik dat veel kinderen met gescheiden ouders zich hierin kunnen herkennen. Ik in ieder geval. Als je ouders samen zijn, hoef je niet van huis naar huis te gaan, spullen in en uit te pakken, etc. Of heb je geen verschillende regels in verschillende huizen. Maar dat is nu wel jouw/onze realiteit. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 jaar was. En zeker toen ik jouw leeftijd had, vond ik het wisselen van huis, best een gedoe. Het liefste wilde ik gewoon met m'n vrienden chillen en me niet bezig houden met wisselen of verschillende regels. Mijn vader was ook altijd wat makkelijker en minder streng. Eerlijk gezegd denk ik dat de meeste vaders zo zijn. :p Want dat hoorde ik ook altijd van mijn vrienden/vriendinnen. Als je liever bij je vader wilt zijn, snap ik dat je het gevoel hebt dat je je moeder zou kwetsen. Toen ik 12 jaar was, mijn vader een tijdje niet gezien omdat ik boos op hem was. Na een tijdje begon ik hem te missen en ben ik hem weer gaan zien. Achteraf gezien, wilde ik hem misschien ook niet kwetsen. Je schrijft dat je moeder het weglacht als je er over begint te praten. Ik kan me voorstellen dat dat het een stuk lastiger maakt. Weet je moeder dat je overweegt om naar je vader te gaan? Misschien neemt ze je serieuzer als ze weet wat er precies in je hoofd omgaat? Roos gaf je al de tip om een brief te schrijven. Dat schiet mij eigenlijk ook als eerste te binnen. Want dan kan je moeder het op haar eigen gemak lezen en kan ze het misschien minder snel weglachen? Ik geef misschien niet veel nieuwe tips, maar hopelijk heb je hier toch iets aan. Succes met de situatie. Ik hoop dat het steeds een beetje beter zal worden. :) Liefs, Hannah