10-12

13-15

Tip voor meer overzicht voor je leven in twee huizen: maak een weekplanning!

Misha (15): "Ik vind het altijd fijn om mijn weken van tevoren duidelijk in te plannen. Zo houd ik overzicht en vergeet ik zo min mogelijk. Gaat soms nog weleens fout hoor ;)." 
 
Je kan 'm uitprinten en er je eigen planning van maken! Download 'm <a href="https://drive.google.com/file/d/1Xf5J8XdPmmpFNoL6GIyhPNuJG4em0uie/view?usp=sharing">hier</a>.

Maak een weekplanning

De ouders van Casper gingen pas uit elkaar toen hij 21 was. Hij moest versneld uit huis en zelfstandig worden. Zorgverzekeringen, huur en studiestress op één hoop gegooid met de verwerking van een scheiding.

Hoe ga je ermee om als je leven zo plots verandert?

'Dan kom je in een leeggeplukt huis dat niet meer als thuis voelt.'

Scheidverhalen - Aflevering 7

16-18

Na de scheiding van mijn ouders veranderde mijn woonsituatie: ik moest mijn tijd verdelen tussen mijn vader en mijn moeder. Daardoor ben ik niet alleen mijn ouders minder gaan zien. Opeens werd het zien van mijn opa’s en oma’s en andere familieleden ook moeilijker. Zo gingen we niet meer als gezin op bezoek bij familie. Dit waren allemaal factoren waardoor ik wat meer afstand van mijn familie had. Afstand waar ik even behoefte aan had, want ik had al zo veel aan mijn hoofd. Maar ook afstand die soms onoverbrugbaar voelde.<h2>Balans in het contact</h2>Hoe jammer ik het ook vond, betekende dit dat ik in deze periode meer steun zocht bij vrienden in plaats van bij familie. Ik vond het moeilijk om mijn weg te vinden in deze nieuwe situatie. Ik begon mijn andere familieleden te missen, maar ik wist niet zo goed hoe ik deze band kon herstellen. Het heeft een aantal jaar geduurd voordat ik weer in balans was en voorzichtig meer contact heb gezocht.Mijn hele familie woont best verder weg, vier uur enkele reis, dus ik kan niet even bij ze langs voor de koffie. Daarnaast is het organiseren van een bezoek met andere gezinsleden soms ingewikkeld. De ene kant van mijn grootouders vindt het prima om hun ex-schoonkind (mijn ouder) te zien, de andere kant heeft dat liever niet. Daardoor moet ik meer plannen, afstemmen en regelen voordat ik ze kan bezoeken.&nbsp;<h2>INITIATIEF NEMEN</h2>Wat ik heb geleerd is dat ik er soms van mijn kant meer moeite voor moet doen. Het is niet het automatische contact van mijn kindheid, waarin ik gewoon mijn ouders volgde. Nu moet ik meer initiatief nemen; al zal dit ook gewoon bij ouder worden horen. Het mooie hiervan vind ik dat er meer intentie achter zit: ik en mijn oma kiezen er nu allebei bewust voor om even wat tijd met elkaar te besteden. Ook hebben we een andere dynamiek zonder mijn ouders erbij. Ik merk dat ik nieuwsgieriger naar haar leven ben geworden en ik vind het leuk dat we nu andere onderwerpen bespreken.De band met mijn grootouders is veranderd, mede door de scheiding. Sommige grootouders zullen meningen over de scheiding hebben, geen kant kiezen, of jouw kant kiezen. Wees niet bang om andere familieleden te vertellen hoe jij je voelt en het hebt ervaren. Misschien zijn er meer scheidingen in jouw familie, bij je grootouders of neven en nichten bijvoorbeeld? Als je je comfortabel ermee voelt, vraag ze er eens naar! Scheidingen hoeven geen onbespreekbaar onderwerp te zijn. In mijn ervaring hebben familieleden mij er niet naar gevraagd, omdat ze bang waren dat het gevoelig ligt.&nbsp;Je kunt ook vragen of je familieleden vaker contact met je willen opnemen. Misschien hebben jullie een gedeelde interesse, zoals een tv-programma om elke week te bespreken, of volgen jullie dezelfde sport? Wat ook kan helpen is om een vast moment te prikken en/of om aan te geven dat je het fijn vindt om jullie band te onderhouden, maar niet zo goed weet hoe. Ook kun je altijd op ons <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/forum">Forum</a> terecht om advies te vragen.Hoe is jouw relatie met je familie? Heb je een fijne band met familieleden of is het contact met sommige juist verwaterd? Laat het hieronder weten!

Mijn band met de familie

Dagmar

Lieve Chelsea,Wat fijn dat je het forum van Villa Pinedo gevonden hebt om je ervaring te delen en advies te vragen! Ik vind het heel naar voor je om te horen dat je van papa niet bij mama mag wonen, terwijl je dat wel graag wil. Ik snap dat namelijk heel goed. Toen mijn ouders gingen scheiden, wilde ik ook graag bij mijn moeder wonen. Ik vond het daar thuis veel fijner en gezelliger, ik vond de stad leuker, en mijn school en al mijn vrienden en vriendinnen woonden daar. Ik vond het heel lastig om dat tegen mijn vader te zeggen. Ik was bang om hem te kwetsen, en ik wist niet of hij boos zou worden. Je schrijft dat papa niet wil dat je bij mama woont. Wat goed dat je het tegen je vader hebt gezegd. Daar is veel moed voor nodig! Is er iemand in je omgeving die met je mee kan om met je vader te praten? Het kan helpen als er iemand is die jou steunt in het gesprek met je vader. Bijvoorbeeld een lieve ouder van een vriend(in), een juf of meester op school, of een familielid? Of kan je met je moeder met je vader praten? Je bent nog maar 7, dus die verantwoordelijkheid moet jij helemaal niet krijgen!Weet je ook waarom je van papa niet bij mama mag wonen? Misschien kan je met deze persoon kijken of jullie een oplossing kunnen vinden zodat het probleem wat papa ermee heeft wordt opgelost, én je ook bij je moeder kan wonen. Misschien zijn er wel tussenoplossingen mogelijk.Ik hoop dat je met iemand in je omgeving kan delen waar je mee zit en dat het samen met die persoon lukt nog eens met je vader te praten. Heel veel liefs en een dikke knuffel, Sophie

Ik wil heel graag bij mama wonen, maar dit mag niet van mijn papa. Wat kan ik hiermee doen?

Ik wil graag bij mama wonen

Mijn ouders gaan scheiden.

Open brief 'Aan alle gescheiden ouders'

Vóór de geboorte van Aimee, waren haar ouders al uit elkaar. Ze vernoemden haar naar het Franse ‘aimer’, ‘houden van’, zodat ze wist dat ze ondanks de scheiding in liefde geboren werd.

Aimee heeft nooit een ‘normaal’ gezin meegemaakt? Maar wat is normaal?

'Ik mis ook wel eens het hele gezin, dat complete plaatje.'

Scheidverhalen - Aflevering 6

Mijn ouders hebben binnenkort een rechtzaak en mijn zusje en ik gaan ook met de rechter praten. En ik vind het ook spannend het is fijn om een verhaal te lezen wat iemand anders het zelfde heeft meegemaakt als ik .

Toen ik 13 jaar oud was gingen mijn ouders scheiden. Na de scheiding van mijn ouders was er vooral een strijd om de omgangsregeling. Mijn moeder wilde dat ik en mijn broertjes en zusje voornamelijk bij haar zouden blijven, met om de twee weken een weekend bij mijn vader. Mijn vader wilde graag dat de tijd gelijk zou worden verdeeld, dus 50/50.In die tijd hadden mijn vader en ik vaak ruzie en wilde ik eigenlijk helemaal geen contact met hem. Toen ik een brief kreeg waarin ik werd uitgenodigd door de kinderrechter om mijn verhaal te vertellen, voelde ik mij vooral overweldigd. Het was een zakelijke brief, vol moeilijke woorden en het zag er erg serieus uit. Het voelde alsof ik een enorme verantwoordelijkheid op mijn schouders kreeg om te beslissen over hele belangrijke dingen, alsof mijn woorden definitief zouden zijn en alles zouden vastleggen.Ik had niet echt verwachtingen van het gesprek bij de kinderrechter. Het liefst wilde ik er niet te veel aan denken en het gewoon gedaan hebben. Voor mijn gevoel gaf de brief voor het kindgesprek niet echt een keus of ik wel of niet wilde komen, wat ervoor zorgde dat ik er ook met tegenzin naartoe ben gegaan.&nbsp;&nbsp;<blockquote>De dag zelf herinner ik mij nog super goed. We parkeerden de auto in een parkeergarage met rode vlakken aan de zijkanten. Toen ik in het gerechtsgebouw kwam moest ik door de detectiepoortjes: dat voelde een beetje alsof ik iets crimineels had gedaan. Ik dacht iedere keer, hier komen echt gevaarlijke mensen toch alleen?</blockquote>Het gesprek zelf vond plaats in een grote zaal. De kinderrechter zat op een verhoging en ik moest iets omhoog kijken om hem aan te kijken, hierdoor voelde ik mij heel klein. Ik had van tevoren samen met mijn mentor opgeschreven wat ik graag wilde vertellen en dit papiertje had ik mee, zodat ik hier tijdens het gesprek nog eens op kon kijken als ik het even niet meer zou weten. De kinderrechter was een vriendelijke man, die echt de tijd nam om naar mijn verhaal te luisteren. Dit was een enorm verschil met andere hulpverleners die ik al had gesproken. Voor het eerst in de scheiding had ik het gevoel dat mijn mening er echt toe deed.Na de zitting besloot de kinderrechter dat ik geen contact hoefde te hebben met mijn vader, zoals ik dat graag wilde. Waarom de rechter dit besloten had is nooit echt duidelijk geworden, maar na het gesprek zei de rechter dat hij vond dat ik in staat was een keuze te maken die goed was voor mij. Vanaf dat moment heb ik mijn vader ook een paar jaar niet gesproken.Maar sinds een paar jaar geleden heb ik weer goed contact met mijn vader. We kunnen weer met elkaar praten en ik denk dat de tijd apart nodig was om onze relatie te herstellen. Als we gedwongen waren geweest om contact te houden, hadden we misschien alleen maar meer ruzie gehad en zouden we nog verder uit elkaar gegroeid zijn.Ik kijk positief terug op de uitspraak van de kinderrechter. De keuzes die ik heb gemaakt in dat gesprek, wat ik heb verteld, waren niet definitief. Het voelde toen wel alsof mijn woorden voor altijd vast stonden, maar dat is niet waar. Mensen veranderen, situaties veranderen en je kunt altijd terugkomen op beslissingen die eerder zijn genomen. Het belangrijkste is dat ik heb geluisterd naar wat goed voelt voor mij.

Mijn gesprek bij de kinderrechter tijdens de scheiding

Hoi Marit!Wat lastig om te horen dat je je zo verschillend moet gedragen bij je ouders. Het is heel begrijpelijk dat je je op de boerderij anders voelt dan bij je moeder, vooral omdat je daar zoveel plezier hebt.Bij mij ging het ook zo toen mijn ouders gescheiden waren. Ik voelde vaak dat ik twee verschillende versies van mezelf moest zijn. Wat voor mij hielp, was open met mijn ouders praten over hoe ik me voelde. Misschien kun je met je moeder delen dat je het moeilijk vindt om jezelf te zijn als je bij haar bent. Ik had toen mijn ouders net gescheiden waren vooral dat ik het gevoel had dat ik steeds van team moest wisselen omdat mijn ouders het toen niet zo goed met elkaar konden vinden. Ik had daarom ook echt twee verschillende versies van mezelf gemaakt. Het kan echt helpen om toch te delen hoe je je voelt, zelfs als dit erg lastig is. Ook kan het misschien helpen om een dagboekje bij te houden waarin je je gevoelens kan schrijven. Dit hielp mij ook goed zodat ik beter leerde begrijpen wie ik zelf nou eigenlijk echt was.Probeer ook tijd voor jezelf te nemen om na te denken over wat jij wilt en hoe je jezelf kunt zijn, ongeacht waar je bent. Het is oké om je eigen weg te vinden. Als je dat kunt delen met beide ouders, kunnen ze misschien beter begrijpen wat jij nodig hebt.Je staat er niet alleen voor! Sterkte! ✨Liefs Roos.

Hey ik snap het ik zal er met je moeder en vader het er over hebben of bevoordeeld bij je moeder iets leuks vinden wat er op lijkt zoals een huisdier bevoordeeld waar je mee kan knuffelen

Hey Marit!Dat klinkt zeker lastig, vooral als je zegt dat je de boerderij van jouw vader zo leuk vindt. Ik weet nog toen mijn ouders gingen scheiden dat ik mij ook anders ging gedragen, vooral bij mijn vader. Mijn moeder woonde in het huis waar ik als klein meisje al woonde, dus ik vond het daar vaak leuker.Ik snap wel heel goed dat jij gewoon net zo bij jouw moeder wil zijn als bij jouw vader. Als je het durft, kan je met jouw moeder hierover praten. Mijn vader wist niet altijd dat het nieuwe huis best lastig kon zijn, maar toen hij dat wel wist probeerde hij het leuker voor mij en mijn zussen te maken. En soms kan het gewoon heel fijn zijn om te zeggen wat jij denkt en voelt. Je staat er zeker niet alleen voor!En... wat klinkt het gaaf om op een boerderij te wonen 🤩! Ben stiekem best wel jaloers... 😜Liefs, Lara

Hoi! ik ben marit en ik heb een probleem, bij mijn vader woon ik op een boerderij en bij mijn moeder niet want mijn moeder is gescheiden omdat ze de boerderij haatte maar ook de rest van haar familie kant haatte het terwijl ik het heel leuk vind. Dus daarom gedraag ik me bij mijn moeder heel anders dan bij mijn vader en ik weet niet hoe ik dat op kan lossen. Kan iemand me helpen?

Ik gedraag me bij mijn moeder heel anders dan bij mijn vader

Uniek en toch hetzelfde.

Mogen kinderen vanaf 12 jaar zelf bepalen waar ze gaan wonen na de scheiding?

Vóór haar diploma-uitreiking zat Lisa in kleermakerszit op de grond met een fles wijn aan een tafelindeling te puzzelen. Wie zou ze uitnodigen? Haar zus? Alleen het kerngezin? Konden haar ouders wel met elkaar om tafel?

Deze aflevering vertelt Lisa hoe zij omgaat met de spanning die nog altijd tussen haar ouders in hangt sinds de scheiding.

'Ik probeer de band met mijn ouders afzonderlijk beter te maken.'

Scheidverhalen - Aflevering 5

Toen ik veertien jaar oud was, gingen mijn ouders uit elkaar. Tijdens de scheiding hebben mijn ouders te maken gehad met rechtszaken. Hierbij werd door de rechter ook om mijn mening gevraagd. Met behulp van een kindbehartiger heb ik toen een brief geschreven aan de rechter. Ondanks dat het ingewikkeld was, heb ik er dankzij deze steun een positieve ervaring aan overgehouden.&nbsp;In deze blog neem ik jullie mee in deze periode.<h2>RECHTSZAKEN</h2>Toen de rechtszaken begonnen, kreeg ik een uitnodiging om langs te komen bij de rechter. Op dat moment leek het mij niet zo fijn om naar de rechtbank toe te gaan en daarom heb ik besloten om in plaats daarvan een brief te schrijven. In de brief mocht ik mijn mening geven over hoe vaak ik mijn ouders wilde zien en waar ik wilde wonen. Omdat mijn vader destijds nog geen eigen woning had, was het logisch dat mijn zusjes en ik eerst bij mijn moeder zouden blijven wonen. Ik hoopte vooral dat we zo lang mogelijk in ons ouderlijk huis konden blijven, omdat het huis in eerste instantie direct in de verkoop zou gaan en het onduidelijk was waar in Nederland we dan terecht zouden komen.<h2>ALIMENTATIE</h2>Op mijn zestiende kreeg ik ook een uitnodiging om mijn mening te geven over de hoogte van de alimentatie. Dat vond ik heel lastig, want ik had geen flauw idee wat ik daarover kon zeggen. Moest ik een bedrag noemen? En wat was dan überhaupt een normaal bedrag? Ik had echt geen idee. Uiteindelijk heb ik maar in de brief geschreven wat ik belangrijk vond om te kunnen doen met de alimentatie, zoals blijven sporten of sparen voor mijn studie.<h2>KINDBEHARTIGER</h2>De brieven aan de rechter heb ik geschreven met behulp van een kindercoach, die bij de rechtszaken van mijn ouders functioneerde als kindbehartiger. Doordat ik met een onafhankelijk persoon kon sparren over de brief, kon ik opschrijven wat ik zelf vond in plaats van wat mijn ouders wilden dat ik op zou schrijven. Deze kindbehartiger vertegenwoordigde ook de stem van mijn zusjes en ik bij de rechtszaken. Het was ontzettend fijn dat zij er echt voor ons was en niet voor onze ouders. Dankzij haar had ik het idee dat mijn mening serieus werd genomen en voelde ik mij gesteund in deze gekke periode.<h2>UITSPRAAK</h2>Uiteindelijk besloot de rechter dat het ouderlijk huis niet verkocht mocht worden zolang mijn jongste zusje nog op de middelbare school zat. Ik was enorm opgelucht door dit besluit, want hierdoor mochten we nog een paar jaar in ons huis blijven wonen. Omdat ik destijds net achttien was geworden, moest ik het convenant ook ondertekenen. Ik vond het toen best ingewikkeld om het convenant te begrijpen, omdat het vooral uit juridische taal bestond en veel over geldzaken ging.Een tijdje geleden heb ik uit nieuwsgierigheid samen met mijn vriend, die toevallig rechten studeert, het convenant nog een keer doorgelezen. Ik merk dat ik - nu ik ouder ben - erg benieuwd ben naar wat er eigenlijk echt is afgesproken, omdat ik altijd twee verschillende verhalen hoorde van mijn ouders. Ik had het fijn gevonden als ik na de rechtszaken een terugkoppeling had gehad over de uitspraak en de redenen daarvoor.<h2>Nu</h2>Inmiddels woon ik al een aantal jaar op kamers en pas vorig jaar zijn mijn moeder en zusjes verhuisd naar een huis in de buurt van onze oude wijk. Tijdens de verhuizing heb ik met mijn zusjes twee verhuisdozen vol met scheidingspapieren getild. We droegen letterlijk de last van de scheiding, daar kon ik toch ook wel een beetje om lachen. Met de afwikkeling van de verkoop van het huis, is na negen jaar het gehele proces rondom de scheiding afgerond.Nu ik erop terugkijk, is voor mij de steun van de kindbehartiger datgene waar ik het meest dankbaar voor ben. Ik gun elk kind in een vergelijkbare situatie ook zo’n onafhankelijk steunfiguur, omdat dit voor mij echt het verschil heeft gemaakt.

Samen een brief teruggeschreven aan de rechter

Het lijkt niet gemakelijk

Hoi Lena, wat goed dat je hier je vraag stelt. Wat vervelend dat je geen klik met haar hebt. Heb je dit ook al besproken met je ouders?Groetjes Tim.

Hoi iedereen, met Lena. Om de week komt de nieuwe lief van mijn vader, we hebben echt geen goede klik. Die week gebeurt er dan alles. Ik wil gewoon gelukkig zijn.

Nieuwe lief van mijn vader

Waar is dat feestje?

ALLES OVER leven MET gescheiden ouderss

VILLA PINEDO!!!

Dé online plek voor kinderen met gescheiden ouders, waar je kan praten over de scheiding. Stel al je vragen op het forum of chat met een Online-Buddy.

VILLA PINEDO!!!

onderwerpen 👉onderwerpen 👉

Contact

Socials