Elk moment , elk gevoel gaat met je mee want op zo'n moment dat je ouders niet meer van elkaar houden doet gewoon pijn. Want ze hebben je inmiddels laten opgroeien en laten zorgen voor de persoon die je nu bent. En tja dan gebeurt het . Je vader/moeder gaat ergens anders wonen en dan weetje dat het gezin niet meer compleet is en dan ben je weer zo'n iemand met gescheiden ouders (wat er zo veel zijn) elk moment en elk gevoel dat je voor de scheiding had is gewoon in een keer weg. Natuurlijk word je zelfstandig en weetje dat het niet meer kan zijn zoals vroeger maar dat wil toch niet zeggen dat je altijd vrolijk moet blijven. Me zus heeft hierop ook over mij geschreven en ik weet dat ze dat heel serieus heeft gedaan want ze geeft om me en ze wilde haar verhaal delen en ik ben heel trots op der want niet ieder mens praat over haar/zijn gevoelens ik hoop dat veel kinderen en volwassene naar haar verhaal kunnen luisteren want ze heeft geschreven over de thuis situatie en ik weet dat ze bijna 18 is al bijna volwassen maar dat wil niet zeggen dat ze er niet moeilijk mee heeft . Hoe oud je ook bent of word zo'n situatie doet gewoon pijn en ik zeg altijd ieder huis heeft zijn kruis maar sommige hebben er net effe iets langer last van .

Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Hai,

Ik heb me op dit moment opgesloten in de badkamer. Ik heb heel erg ruzie met mijn vader gehad. Het ging over iets heel kleins, namelijk of ik hielp koken. Ik was heel moe van hockey vandaag dus ik vond dat ik met de dieren voeren en de tafel dekken genoeg had gedaan, maar hij werd super boos. En ik vermoedde dat hij eigenlijk zo boos werd omdat mijn moeder bij een vriendin is gaan eten. Ik wist zeker dat hij meer boos op mijn moeder was dan op mij toen ik een vriendin belde (ik was al op de badkamer) en hij meteen boos riep: 'Ja, bel mama maar weer!'. Het is al vaker gebeurd dat hij boos op me werd vanwege iets wat mijn moeder had gedaan, helemaal sinds zij heeft gezegd dat ze bij hem weg wil. Ik voel me verschrikkelijk en ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf nu echt niet uit de badkamer. Heeft iemand tips? Ik weet het echt niet meer... Liefs, J.

Hai,

Ik heb me op dit moment opgesloten in de badkamer. Ik heb heel erg ruzie met mijn vader gehad. Het ging over iets heel kleins, namelijk of ik hielp koken. Ik was heel moe van hockey vandaag dus ik vond dat ik met de dieren voeren en de tafel dekken genoeg had gedaan, maar hij werd super boos. En ik vermoedde dat hij eigenlijk zo boos werd omdat mijn moeder bij een vriendin is gaan eten. Ik wist zeker dat hij meer boos op mijn moeder was dan op mij toen ik een vriendin belde (ik was al op de badkamer) en hij meteen boos riep: 'Ja, bel mama maar weer!'. Het is al vaker gebeurd dat hij boos op me werd vanwege iets wat mijn moeder had gedaan, helemaal sinds zij heeft gezegd dat ze bij hem weg wil. Ik voel me verschrikkelijk en ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf nu echt niet uit de badkamer. Heeft iemand tips? Ik weet het echt niet meer... Liefs, J.

Mijn vader zegt dat mijn moeder een borderliner is.. Hij heeft uitgelegd Wa het is, en het klopt volgensmij ook, maar... Moet ik dat nu geloven of is dat gewoon weer gemeen gepraat? Xx Jennie (ik wens jullie allemaal sterkte)NEVERLOSEHOPE

Mijn vader zegt dat mijn moeder een borderliner is.. Hij heeft uitgelegd Wa het is, en het klopt volgensmij ook, maar... Moet ik dat nu geloven of is dat gewoon weer gemeen gepraat? Xx Jennie (ik wens jullie allemaal sterkte)NEVERLOSEHOPE

Hallo allemaal, hebben jullie ook soms het gevoel dat jullie niet zoveel waard zijn voor een bepaalde ouder? Ik namelijk wel. Ik voel me enorm buitengesloten en mijn zus word enorm voor getrokken. Iemand tips?

ik ben nu op dit moment in België en mijn vader scheld me uit en hij zegt de helletijd dat hij mijn hoofd onder de kraan wil doen!! help wat moet ik nou doen?!

---

Eigenlijk heb ik het hier bijna nooit over, omdat het na 11 jaar best wel normaal is geworden dat mijn ouders niet met elkaar praten, elkaar niet aankijken, en elkaar ontwijken. Ik weet niet beter meer. En toch moet het er nu uit, want ik ben boos. Ik snap heus dat ze boos op elkaar zijn en dat ze ruzie hebben. Ik verlang ook heus niet meer dat ze gezellig samen op één verjaardag zitten of gezellig praten. Maar ik zou gewoon willen dat ze elkaar niet zo negeren. Ik zou willen dat ze in mei, bij mijn diploma uitrijking, niet opzettelijk aan de 2 uiteinden van de zaal gaan zitten. Ik zou willen dat mijn moeder níet meer alle gordijnen dichtmaakt als mijn vader mijn broertje op komt halen. Iedere keer als hij komt, verstopt ze zich. Alle gordijnen gaan dicht. Vroeger moest mijn broertje ook nog via de voordeur naar buiten (achterom mocht niet, want dan was mama bang dat hij binnen zou komen). En zelf zorgt ze dat ze niet in de buurt is bij een raam. Hij mag haar niet zien. Ik heb het er wel eens met mama over gehad, maar dan begint ze uit te weiden wat mijn vader haar heeft aangedaan, en of ik dan niet begrijp dat ze hem negeert en alleen maar negatief over hem praat. En eerlijk gezegd begrijp ik haar ook wel, maar toch vind ik het super irritant en ben ik nu gewoon alleen even boos. Nu ik zelf bijna 18 wordt begrijp ik er nog minder van. Ik heb geleerd dat één van de belangrijkste dingen in het leven is om dingen uit te praten en elkaar als 2 volwassen mensen, met een klein beetje respect te behandelen. Zelfs als dat om een of andere reden niet gaat, wil dat niet zeggen dat je iemand levenslang dood zwijgt of alleen maar negatief praat. Af en toe voel ik me wijzer dan henzelf. Waarom doen ze niet gewoon even normaal... het zijn net 2 kleuters.