Mijn ouders zijn sinds 1.5 jaar uit elkaar. Mijn moeder is na de scheiding meteen gaan daten, en heeft nu ook al 10 maanden een relatie. Mijn vader zit nu ook in een beginnende relatie. Ik ga om de week van mijn vader naar mijn moeder en vind het heel lastig te accepteren dat hun partners in mijn huis komen. Ik vind het vies en voel me er niet meer door thuis. Gedachten als “ hier heeft hij ook gezeten” gaan vaak door mijn hoofd. Het word eigenlijk met de week erger en sinds kort heb ik hierdoor ook last van paniek aanvallen. En geen idee hoe ik hier mee om moet gaan.

Zit nu in het begin van de scheiding en mijn ouders ruziën zooooo vaak ik wordt er gek van en soms wil ik huilen maar komt het er niet uit super irritant. Zou iemand mij tips kunnen geven om hier het best mee om te gaan

Ik voel me absoluut niet meer thuis bij m'n vader. Het is vies en er wordt niet schoongemaakt en het is super rommelig en hij ruimt zelf helemaal niks op. Daardoor heb ik laatst gescheurde enkelbanden gehad omdat ik was gevallen over de spullen van hem. Ik heb een knal roze kamer (de muren) en super lelijke meubels. ik ben ondertussen 13 en ik wil gewoon niemand in me kamer hebben. we hebben ook een kat en hij is echt een van me beste maatjes ik wil hem echt niet kwijt raken. Maar er gebeuren super veel nare dingen die ik niemand gun. het doet ook zoveel pijn om te zien dat het me zusje en broertje echt raakt als me vader hun wat doet of als hij mij wat doet. Me moeder weet wat er gebeurd. Ik moet natuurlijk hulp zoeken met een professional en die kan mij helpen met het proces van niet meer naar mn vader gaan. Maar op een of andere manier denk ik ook n soort weet je boeie wat er gebeurd. maar het doet me allemaal echt heel erg veel pijn maar ik weet het niet, Ik wil me kat en me familie van die kant echt niet missen. Ook een nadeel is dat me opa en oma en tante en oom van die kant altijd super naar naar ons doen (me broetje en zusje en ik) ze praten altijd over iedereen en alles en ze doen super vervelend naar ons. Me vader kan ook niet goed voor ons zorgen. Het voelt niet vertrouwd en niet veilig.

Hallo, om de week ga ik 2 nachten naar mijn vader. In de dagen daarvoor appt hij mij al om te zeggen dat ik een vriendinnetje moet vragen om te blijven logeren omdat hij dan niet thuis. Hij moet dan tennissen en blijft bij zijn vriendin slapen of hij gaat met zijn kameraden op stap. Ik vind dit erg vervelend en word er verdrietig van. Als hij dan weg is ben ik alleen in zijn grote huis samen met mijn zus en hond. Waarom zou ik nog naar hem toe gaan als hij er toch bijna niet is? Ik heb dit al vaak bij hem aangegeven, maar hij vindt het belangrijk om weer een nieuw leven op te bouwen en hij wil dat ik zelfstandig word. Hoe kan ik tot hem doordringen dat ik het belangrijk vind dat hij thuis is als ik bij hem kom voor 2 nachtjes.

hoi, mijn moeder heeft sinds de scheiding van mijn ouders heel veel gelogen over van alles. En ik ben mijn vertrouwen in haar helemaal verloren, ik weet ook niet of ik dat wel kan, haar weer vertrouwen. Ze behandelt mij als een volwassene en zegt soms ook wel dingen die niet leuk zijn. Maar mijn moeder is zo'n type die als er ruzie is geweest ze de volgende dag gewoon weer doodgewoon doet, zonder iets uit te praten. Wat moet ik doen want ik wil niet met mijn moeder praten maar ze praat wel de hele tijd tegen mij?

Ben ik de enige die een vader heeft die alcoholist is en als die dronken is vaak agressief wordt en dan doet alsof het jullie schuld is en gaat dreigen met rechters en kinderbescherming? Kayleigh

Me vader liegt de hele tijd tegen me sinds hij een nieuwe vriendin heeft en heeft ook nooit meer tijd voor me. Het voelt alsof ik et besta voor hem. De band tussen hem en mij is niet echt goed. Hij beloofd dingen en komt ze nooit na. Hij kraakt mij helemaal af en hij praat slecht over me moeder en ik kan daar niet tegen. Ik ben bang dat hij een woede aanval krijgt net als vroeger heb bijna heel me leven in trouma therapy gezeten maar moet weer terug want merk dat ik nog steeds bang ben ik durf er ook niet over te praten met me vader of opa of oma. Ik heb de laatste tijd alleen maar meer slapeloze nachten door gedachtes in me hoofd alles waar ik ooit een nacht merrie over had is uitgekomen helaas. Ik ben bang dat mensen mij verlaten. Ik ben bang dat me pa het zelfde doet als vroeger. Ik ben bang voor me vader. Ik ben bang voor dronkenmensen. Ik ben bang alleen te zijn. Ik ben bang in het donker ik zie en hoor dan heel veel tegelijk wat er niet is. Ben bang in kleine ruimtes voel me opgesloten en alleen. Ik ben bang voor me gedachtes. Ik ben bang als me vader en moeder elkaar zien door wat me vader heeft gedaan. Ik ben bang om met me vader over dingen te praten. Ik ben bang voor heel veel. Ik wil er vanaf ( gigi met angsten )

Mijn ouders zijn aan het scheiden, nu ben ik bang dat ik van mijn vader niet op mijn telefoon mag om mijn moeder te bellen ? Mag hij dit verbieden ?

Mijn vader maakt altijd de meest grote problemen over de kleinste dingen en daardoor is mijn telefoon afgepakt en kan ik niemand bereiken en praten met mijn vader erover werkt ook niet en nu mis ik mijn moeder steeds meer en naar school lukt ook niet, en elke keer wanneer ik naar beneden ga krijg ik steeds commentaar en word mijn depressie steeds groter! en brieven of foto's gaan ook moeilijk wat nu?

heyy, ik hoor vaak over kinderen die het lastig hebben met het verwerken van de scheiding van hun ouders, maar nooit over kinderen die het lastig hebben met het verwerken van een tweede scheiding (met een ouder en stiefouder). mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar was, ik heb nauwelijks herinneringen van hun samen, maar ik weet wel dat ik het heel lastig vond en er in de eerste jaren veel mee zat. beide ouders hebben hierna een nieuwe relatie gekregen. mijn moeder en stiefvader zijn ongeveer 6 jaar samen geweest. nadat dit klaar was, vond ik dit niet heel erg, omdat ik nooit een hele speciale band met hem had. bij mijn vader was dit echter anders. mijn vader is vrijwel direct na de scheiding van mijn ouders getrouwd met mijn stiefmoeder en ik heb er toen een paar stiefbroers en zussen bij gekregen. ze zijn 8 jaar getrouwd geweest en inmiddels bijna 2 jaar uit elkaar. mijn vader heeft nooit verteld waarom ze uit elkaar zijn gegaan en ik heb ook nooit afscheid kunnen nemen. mijn vader wilde liever ook niet dat ik nog contact met mijn stieffamilie had. Voor mij voelde ze echt als mijn echte broers en zussen en de relatie met mijn vader is ook verslechterd na deze scheiding. hij is snel verder gegaan en heeft al een lange tijd een nieuwe vriendin en zelfs een nieuw kind (mijn pasgeboren halfzusje). ik heb het nog steeds lastig met de scheiding van mijn stiefmoeder en vader. is er iemand die tips heeft voor het verwerken of herkent iemand zich in mijn situatie?