Mijn vader gaat binnenkort verhuizen. Omdat ik autisme heb vind ik dit heel moeilijk. Hoe kan ik zorgen dat ik me thuis voel bij papa

Mijn ouders zijn sinds begin dit jaar gescheiden. Ze hadden inprincipe een goede regeling afgesproken over wanneer ik bij wie ben. Maar in april is mijn vader doorgedraait, en is hij met spoed opgenomen geweest bij de crisisopvang van het ggz. Onder meer vanwege suïcidale gedachten, die hij in mijn bijzijn meerdere malen heeft uitgesproken. Ik ben daar heel erg van geschrokken en voel me niet meer veilig bij mijn vader. Ik ben toen uit zijn huis gehaald en naar mijn moeder gebracht. Sinds april woon ik volledig bij mijn moeder en dat voelt heel goed en vertrouwd. Maar door alles wat er bij en met mijn vader gebeurd is, wil ik voorlopig even niets meer met hem te maken hebben. Maar hij blijft maar contact zoeken en laat me niet met rust, om dit gebeuren te verwerken en een plekje te geven. Daardoor wordt ik steeds gefrustreerder, bozer, en geïrriteerder. Mijn vader vindt dat hij genezen is terwijl hij geen hulp heeft gehad. Maar nu ik het bij mij moeder zo fijn heb en me veilig voel, wil ik eigenlijk gewoon niet meer bij mijn vader wonen. Dat vindt mijn vader natuurlijk niet goed, maar ik kan hem maar niet duidelijk maken wat het met mij gedaan heeft. Ik maak me erge zorgen over mijn toekomst en dat ik heel erg ongelukkig word als ik bij m'n vader ben. Wat kan ik hieraan doen? Heeft iemand tips, ideeën of wellicht een oplossing?

Hi, ik ben 15 jaar en ga na de vakantie naar de 4e (vwo). Mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden en ik heb altijd moetie gehad met beide kamers opgeruimd te houden. Schema: 1 week mama, 1 week papa ect. Sinds de middelbare is dit uit de hand gelopen en kan ik soms letterlijk niet de vloer zien. De laatste maand gaat het beter maar ik heb nog altijd overal kleren liggen en ben overzicht kwijt geraakt over wat waar ligt en of het schoon is. Ik heb van alles geprobeerd: alle kleren meenemen, alleen het hoogst nodige meenemen niks helpt. Hierdoor is het 'uit de koffer leven' voor mij erg aantrekkelijk omdat er dan niks in of uit een kast hoef te halen en er niks opgeruimd hoeft te worden. Ik wil graag van deze gewoonte af. Zijn er andere die dit probleem ook hebben: niet alles willen inpakken, uitpakken en opruimen elke keer weer? En hoe nemen jullie je kleren mee en hoe/waar bewaren jullie ze? Graag hoor ik jullie tips en tricks. Groetjes, Annika

Hallo. Mijn ouders zijn gescheiden. Mijn moeder die pest mijn andere huis. Ze zegt bijvoorbeeld dat wij niet goed genoeg zijn. Mijn vraag is herken je dat, of heb jij daar ook last van? Groetjes, Doei!👋🏼

Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden maar ik heb steeds meer ruzie met mama en ik wordt er erg verdrietig van wat ze zei tegen mij . Dat ik geen vrienden heb en dat ik niet gezellig ben enzo en dat ze mij uit huis laat plaatsen Ik kan het alleen met mijn vader vinden en die kwam ook tot de conclusie dat het nooit opgelost zou worden . Inmiddels is jeugdbesherming brabant er voor ons maar die zeggen dat ik niet bij papa kan wonen . Wat moet ikke doen. Ik weet het echt niet meer

Hallo ik ben Jule en ik heb een vraag. Als ik bij mama ben mis ik papa en bij papa mis ik mama. Kunnen julie daar mij bij helpen

mijn vader woont nu in zijn nieuwe huis bij mijn stiefmoeder helemaal in Tilburg. ik ga dus van huizen naar Tilburg en weer terug . het is voor mij ook niet leuk meer . wat moet ik nu en gaat het nog goed aflopen met mij en mijn broertje.

ik moet dit echt met iemand delen anders word ik helemaal gek. ik ben non binair en op dit moment is mijn woon situatie zo in de prut ik weet niet wat ik moet doen. om het simpel uitteleggen; mijn ouders hebben een voogdij gehad over mij en mijn moeder won. nou is het probleem nadat ze gewonnen had, gewoon mij compleet negeerde en mijn jongere zusje te veel aandacht gaf (ze had er zelf een grootte hekel aan). en dus heb ik gezegd (soort van): ''als je niet je aandacht kan verdelen tussen ons is het niet fijn om bij jouw te zijn''. dus nu woon ik met mijn vader voor 2 maanden en hebben we mij overgeschreven zonder dat mijn moeder het weet. maar het grootste probleem is nu, overal waar ik kom en ga, staat er vrouw, dochter, zij, haar, etc. het maakt me gek, en ik wil heel graag uit de kast komen, maar hij is heel erg tegen transgender mensen, vooral als het om zijn kinderen zou gaan. maar het doet mij zo veel zeer om gewoon niet mezelf te kunnen zijn, mijn suïcidale gedachten worden elke dag erger. ik had gepland om uit de kast te komen, want ik ben zo dom geweest om mijn voornaamwoorden in het jaarboek te zetten naast mijn naam. ik ben gewoon bang dat hij dat gaat zien nu dat ik het coming out heb afgelast. ik kan met niemand het hierover hebben want mijn bff praat amper met me en iedere keer wanneer ik een gesprek begin valt het weer koud. ik heb gewoon heel veel verdriet over mijn situatie op dit moment. ik ben bang dat ik jaren lang moet verbergen wie ik daadwerkelijk ben.

Ik heb er vaak last van dat ik bij een ouder wil wonen ik wil hier met iemand om over te praten

Ik wil mijn vader niet zien wat kan ik het beste vragen?